“Isaalang-alang ninyo kung paano lumalago ang mga liryo sa parang: hindi sila nagtatrabaho, ni humahabi” (Mateo 6:28).

Huwag kang magtayo ng mga hadlang sa iyong sarili laban sa nagbibigay-buhay na kapangyarihan ng Diyos. Ang kapangyarihang ito ay totoo, mapagmahal, at patuloy na kumikilos sa iyo upang maganap ang lahat ng kalugud-lugod sa Kanyang kalooban. Ipagkatiwala mo nang lubusan ang iyong sarili sa Kanyang pamumuno, nang walang alinlangan, nang walang takot. Kung paanong ipinagkakatiwala mo sa Diyos ang iyong mga pakikibaka, takot, at mga pangangailangan, ipagkatiwala mo rin ang iyong espirituwal na paglago. Hayaan mong Siya ang humubog sa iyo nang may pagtitiyaga at karunungan—sapagkat walang ibang nakakakilala sa iyong puso nang higit pa kaysa sa mismong Manlilikha.

Hindi mo kailangang subukang kontrolin ang prosesong ito o mag-alala sa bawat detalye ng paglalakbay. Ang tunay na pagtitiwala ay ang magpahinga na alam mong Siya ang namumuno sa lahat, kahit hindi mo nauunawaan ang daan. Kapag pinili nating sundin ang makapangyarihang Kautusan ng Diyos nang may sinseridad, pinipili nating mamuhay sa ilalim ng proteksyon ng Kataas-taasan. At sa ilalim ng proteksyong ito, walang panlabas na bagay ang tunay na makakasakit sa atin nang lubusan. Ang masunuring kaluluwa ay iniingatan, pinapalakas, at pinalilibutan ng banal na pag-aalaga.

Maaaring subukan pa rin ng kaaway na umatake, gaya ng palagi niyang ginagawa, ngunit ang kanyang mga palaso ay nasasabat ng isang di-nakikitang kalasag—ang presensya ng Diyos na pumapalibot sa mga umiibig at nasisiyahan sa pagsunod sa Kanyang mga utos. Ang kalasag na ito ay hindi lamang nagpoprotekta, kundi nagpapalakas din. Ang pagsunod ay nagpapalalim ng ating katatagan, nagpapalalim ng ating kamalayan sa presensya ng Diyos, at naghahanda sa atin upang labanan ang kasamaan. Ang mamuhay sa ilalim ng kalooban ng Diyos ay mamuhay nang may katiyakan, may layunin, at may kapayapaang hindi kayang sirain ng anumang pag-atake ng kaaway. -Inangkop mula kay Hannah Whitall Smith. Hanggang bukas, kung loloobin ng Panginoon.

Manalangin ka kasama ko: Mahal na Diyos, nagpapasalamat ako sa Iyong nagbibigay-buhay na kapangyarihan na kumikilos sa akin nang may pag-ibig at karunungan. Kinikilala ko na walang dahilan upang labanan ang Iyong pagkilos. Ikaw ang higit na nakakakilala sa akin kaysa sa sarili ko at alam Mo kung paano Mo ako huhubugin upang maging ayon sa Iyong pangarap. Kaya naman, lubos akong nagpapasakop sa Iyong pamumuno, nagtitiwala na ang lahat ng ginagawa Mo sa akin ay mabuti, makatarungan, at kinakailangan.

Aking Ama, ngayon ay hinihiling ko na turuan Mo akong magtiwala sa Iyo hindi lamang sa mga sandali ng pakikibaka, kundi pati na rin sa proseso ng aking espirituwal na paglago. Nawa’y hindi ko subukang kontrolin ang oras o mga detalye ng paglalakbay, kundi magpahinga sa ilalim ng Iyong pamumuno. Sa pagpili kong sundin ang Iyong makapangyarihang Kautusan, alam kong ako ay sumisilong sa ilalim ng Iyong proteksyon. Bigyan Mo ako ng isang tapat at matatag na puso, na makakatagpo ng katiyakan sa Iyong kalooban at makakaalam na kahit tila walang kasiguraduhan ang lahat sa paligid, Ikaw ang gumagabay sa bawat hakbang nang may katapatan.

O, Kabanal-banalang Diyos, sinasamba at pinupuri Kita sapagkat Ikaw ang aking kalasag at kuta para sa mga umiibig at sumusunod sa Iyong mga utos. Ang Iyong minamahal na Anak ang aking walang hanggang Prinsipe at Tagapagligtas. Ang Iyong makapangyarihang Kautusan ay parang matibay na pader na pumapalibot sa aking kaluluwa at nagpapatatag sa akin sa gitna ng mga bagyo. Ang Iyong mga utos ay parang mga tabak ng liwanag na pumuputol sa dilim sa aking paligid at naghahanda sa akin upang mapagtagumpayan ang kasamaan nang may tapang at pananampalataya. Nanalangin ako sa mahalagang pangalan ni Jesus, amen.

“Sa magwawagi, gagawin ko siyang haligi sa santuwaryo ng aking Diyos” (Pahayag 3:12).

Dahan-dahan, ngunit may layunin, itinatayo ng Diyos ang Kanyang templo sa buong sansinukob – at ang gawaing ito ay hindi binubuo ng karaniwang mga bato, kundi ng mga buhay na nabago. Sa tuwing ang isang kaluluwa ay kusang-loob na pipiliing sumunod sa makapangyarihang Kautusan ng Diyos, kahit sa gitna ng mga pagsubok ng araw-araw, pinapaliyab nito sa kanyang kalooban ang apoy ng wangis ng Diyos. Ang kaluluwang ito ay nagiging bahagi ng buhay na estruktura ng templo ng Panginoon – nagiging isang buhay na bato, matatag sa pananampalataya at hinubog ng pagsunod.

Kapag ikaw, kahit sa gitna ng nakakapagod na mga laban, paulit-ulit na gawain, o matinding tukso, ay nauunawaan ang kahulugan ng iyong pag-iral at nagpapasyang ialay ang lahat sa Diyos, ang iyong buhay ay nababago. Sa pagpili mong sundin ang mga utos ng Maylalang at hayaan Siyang kumilos sa iyo, may nagaganap na higit sa natural: nagiging bahagi ka ng banal na gusaling ito. Ang iyong tahimik na pagsuko, ang iyong katapatan sa likod ng mga eksena ng buhay, lahat ng ito ay nakikita ng Diyos at ginagamit Niya bilang mahalagang materyal para sa paglago ng Kanyang walang hanggang templo.

Saanman may mga pusong masunurin, doon nagtataas ng mga haligi ang Diyos, humuhubog ng mga pundasyon, nagpapalakas ng Kanyang mga buhay na pader. Ang Kanyang templo ay hindi nalilimitahan ng espasyo o panahon – ito ay lumalago sa mga pumipiling mamuhay ayon sa mga tagubilin ng Ama. Bawat kaluluwang naglalaan ng sarili, bawat buhay na umaayon sa Kanyang kalooban, ay buhay na patotoo na ang templo ng Diyos ay itinatayo, bato sa bato, kaluluwa sa kaluluwa. –Inangkop mula kay Phillips Brooks. Hanggang bukas, kung ipahihintulot ng Panginoon.

Manalangin ka kasama ko: Mahal na Diyos, napakalaking karangalan ang malaman na, sa pagpili kong sumunod sa Iyong makapangyarihang Kautusan, maging sa mga payak o mahihirap na sandali ng aking araw, ako ay hinuhubog bilang isang buhay na bato sa Iyong walang hanggang templo. Salamat po sa pagbibigay Mo sa akin ng ganitong kadakilang layunin – ang maging bahagi ng Iyong banal na gusali, na unti-unting nababago ayon sa Iyong wangis.

Aking Ama, ngayon ay hinihiling ko na ipagpatuloy Mo ang Iyong gawain sa akin. Sa mga paulit-ulit na gawain, sa tahimik na mga laban at sa mga tukso ng araw-araw, tulungan Mo akong mapanatiling matatag ang aking puso sa Iyong kalooban. Nawa ang aking katapatan, kahit hindi makita ng iba, ay magamit Mo bilang mahalagang materyal sa pagtatayo ng Iyong templo. Hubugin Mo ako, pakinisin, palakasin ang aking pananampalataya, at gawin Mo akong isang buhay na haligi na sumusuporta at nagpaparangal sa Iyong pangalan. Nawa ang aking buhay, sa lahat ng bagay, ay maging Iyo at magbigay luwalhati sa Iyo.

O, Kabanal-banalang Diyos, sinasamba at pinupuri Kita sapagkat ang Iyong gawa ay perpekto, at ginagamit Mo maging ang pinakamaliit na gawa ng pagsunod para sa isang bagay na walang hanggan. Ang Iyong minamahal na Anak ang aking walang hanggang Prinsipe at Tagapagligtas. Ang Iyong makapangyarihang Kautusan ay parang banal na pait na humuhubog sa kaluluwa nang may katumpakan at kagandahan, ginagawa itong karapat-dapat sa Iyong presensya. Ang Iyong mga utos ang mga makalangit na plano ng dakilang gusaling ito, iginuhit nang may pag-ibig at katarungan upang bumuo ng isang templo na Iyong tinatahanan nang may kaluwalhatian. Ako’y nananalangin sa mahalagang pangalan ni Jesus, amen.

“Kung kayo ay tapat sa maliliit na bagay, magiging tapat din kayo sa malalaking bagay” (Lucas 16:10).

Hindi lamang sa malalaking pagsubok o mahahalagang sandali tayo tinatawag na sumunod sa kalooban ng Diyos. Sa katunayan, karamihan sa ating mga pagkakataon upang maging tapat ay nasa maliliit na pagpili sa araw-araw. Sa mga simpleng detalye na ito natin ipinapakita sa Diyos na mahal natin Siya. Ang espirituwal na paglago ay madalas na nangyayari nang tahimik, sa pamamagitan ng mga maliliit na gawa ng pagsunod na, kapag pinagsama-sama, ay bumubuo ng isang matatag at pinagpalang buhay.

Ang mga dakilang lalaki at babae ng pananampalataya na hinahangaan natin sa Kasulatan ay may isang bagay na magkakapareho: silang lahat ay tapat sa Diyos. Lahat sila ay nakatagpo ng kagalakan sa pagsunod sa makapangyarihang Kautusan ng Panginoon. Ang kanilang pagsunod ay repleksyon ng pag-ibig na nararamdaman nila para sa Diyos. At ito ring pagsunod ang nagdadala ng mga pagpapala, pagliligtas, at kaligtasan—hindi ito tungkol sa mga pambihirang gawa, kundi sa mga simpleng kilos na posible at abot-kaya para sa ating lahat. Hindi kailanman humingi ang Diyos ng anumang hindi kayang tuparin ng tao.

Sa kasamaang-palad, maraming Kristiyano ngayon ang nawawalan ng mahahalagang pagpapala dahil tinatanggihan nilang sumunod sa Maylalang nang walang sapat na dahilan. Ipinagpapalit nila ang katapatan para sa kaginhawahan, at ang katotohanan para sa mga dahilan. Ngunit ang tunay na nagmamahal sa Diyos ay ipinapakita ang pag-ibig na ito sa pamamagitan ng mga gawa. At ang pinakamalaking patunay ng pag-ibig ay ang pagsunod. Ang Ama ay laging handang magpala, magpalaya, at magligtas, ngunit ang mga pangakong ito ay para sa mga nagpapasyang lumakad sa Kanyang mga landas nang may kababaang-loob at paninindigan. Nasa atin ang pagpili—at gayundin ang gantimpala. -Inangkop mula kay Anne Sophie Swetchine. Hanggang bukas, kung loloobin ng Panginoon.

Manalangin ka kasama ko: Mahal na Diyos, nagpapasalamat ako sa Iyo sa pagpapaalala na ang katapatan sa Iyo ay hindi lamang nakikita sa malalaking sandali, kundi higit sa lahat sa maliliit na pagpili sa araw-araw. Bawat simpleng kilos ng pagsunod. Salamat sa pagbibigay Mo ng napakaraming tahimik na pagkakataon upang lumago sa espirituwal at maitayo ang isang buhay na nakatayo sa Iyo, sa pamamagitan ng Iyong makapangyarihan at matuwid na kalooban.

Aking Ama, ngayon ay hinihiling ko na gisingin Mo sa akin ang pusong tapat na ipinakita ng napakaraming lingkod Mo sa Kasulatan. Hindi sila naging dakila dahil sa kanilang sarili, kundi dahil pinili nilang sumunod sa Iyo nang may sinseridad at pag-ibig. Ituro Mo sa akin na makita ang pagsunod hindi bilang isang pabigat, kundi bilang isang buhay na patunay ng aking pag-ibig sa Iyo. Nawa’y hindi ko ipagpalit ang katotohanan para sa kaginhawahan, ni bigyang-katwiran ang pagsuway sa mga dahilan. Nais kong matagpuang tapat, kahit sa pinakasimpleng detalye ng aking araw-araw na buhay.

O, Kabanal-banalang Diyos, sinasamba at pinupuri Kita sapagkat Ikaw ay isang Ama na nagagalak sa katapatan ng Iyong mga anak. Ang Iyong minamahal na Anak ang aking walang hanggang Prinsipe at Tagapagligtas. Ang Iyong makapangyarihang Kautusan ay parang matibay na landas sa gitna ng ilang, na gumagabay sa aking mga hakbang nang may katiyakan at karunungan. Ang Iyong mga utos ay tulad ng maliliit na binhi ng buhay na itinatanim sa bawat desisyon, na nagbubunga ng kapayapaan, pagpapala, at kaligtasan. Nanalangin ako sa mahalagang pangalan ni Jesus, amen.

“Sapagkat bumaba ako mula sa langit, hindi upang gawin ang aking sariling kalooban, kundi upang gawin ang kalooban ng nagsugo sa akin” (Juan 6:38).

Ang tunay na pananampalataya ay nahahayag kapag buong puso tayong nagpapasakop sa kalooban ng Diyos. Ang pagpapasakop na ito ay tanda ng espirituwal na pagkamulat at pagtitiwala. Sinasaklaw nito ang lahat ng mabuti, dalisay, at matuwid, at nagiging bukal ng panloob na kapayapaan na hindi kayang ibigay ng mundo. Kapag ang ating kalooban ay nagkakaisa sa kalooban ng Diyos, natatagpuan natin ang tunay na kapahingahan—isang kapahingahang nagmumula sa katiyakang alam Niya ang Kanyang ginagawa at ang Kanyang kalooban ay laging perpekto.

Ang kaligayahan, dito at ngayon, ay tuwirang nakaugnay sa pagkakaayon na ito sa makapangyarihang Kautusan ng Diyos. Imposibleng maging tunay na masaya habang nilalabanan natin ang kalooban ng Maylalang. Ngunit kapag nagsimula tayong ibigin ang kalooban ng Diyos higit pa sa ating sariling mga hangarin, may nagbabago sa ating kalooban. Ang pagsunod ay hindi na nagiging pabigat kundi nagiging kagalakan. At unti-unti nating napapansin na ang makasariling mga hangarin ay nawawalan ng lakas, sapagkat ang pag-ibig sa katuwiran ng Diyos ay pumupuno sa buong pagkatao natin.

Ang katapatan na ito sa kalooban at katuwiran ng Panginoon ay nagiging gabay na nagtuturo ng ating mga hakbang. Pinangungunahan tayo nito nang may katiyakan sa gitna ng mga pasya sa buhay, nagdadala ng linaw kung saan dati ay may kalituhan, at nagdadala sa atin sa isang pamumuhay na puno ng layunin. Ang pagpapasakop sa kalooban ng Diyos ay hindi pagkawala ng kalayaan—ito ay ang tunay na pagkakatagpo nito. Sa landas ng pagsunod at pananampalataya, natutuklasan natin ang tunay na kahulugan ng buhay at nararanasan ang kapayapaang tanging ang Ama lamang ang makapagbibigay. -Inangkop mula kay Joseph Butler. Hanggang bukas, kung loloobin ng Panginoon.

Manalangin ka kasama ko: Mahal na Diyos, nagpapasalamat ako sa Iyo sapagkat ipinakita Mo sa akin na ang tunay na pananampalataya ay nahahayag kapag buong puso akong nagpapasakop sa Iyong kalooban. Kapag tinalikuran ko ang sarili kong mga hangarin upang yakapin ang Iyo, natutuklasan ko ang kapayapaang hindi kayang ibigay ng mundo—isang kapayapaang nananatili kahit sa gitna ng mga hindi tiyak na bagay. Salamat sa pagiging isang napakatalino, makatarungan, at mapagmahal na Ama, na ang kalooban ay laging perpekto at mabuti.

Aking Ama, ngayon ay hinihiling ko na tulungan Mo akong ibigin ang Iyong kalooban higit sa anumang bagay. Nawa’y matutunan kong matagpuan ang kagalakan sa pagsunod at ang ligaya sa pagsunod sa Iyong makapangyarihang Kautusan. Alisin Mo sa akin ang lahat ng makasariling hangarin na pumipigil sa aking maglingkod sa Iyo nang may integridad. Nawa’y lumago ang pag-ibig ko sa Iyong katuwiran hanggang sa mapuno nito ang aking buong pagkatao.

O, Kabanal-banalang Diyos, sinasamba at pinupuri Kita sapagkat sa aking pagsuko sa Iyong kalooban, natatagpuan ko ang kalayaang matagal ko nang hinahanap. Ang Iyong minamahal na Anak ang aking walang hanggang Prinsipe at Tagapagligtas. Ang Iyong makapangyarihang Kautusan ay parang isang ilawang nagliliwanag sa landas ng buhay, nagpapawi ng dilim ng kalituhan at nagdadala ng kapahingahan sa kaluluwa. Ang Iyong mga utos ay parang matitibay na haliging sumusuporta sa tahanan ng matuwid, ginagawang matatag, ligtas, at makabuluhan ang kanyang buhay. Nanalangin ako sa mahalagang pangalan ni Jesus, amen.

“Ang kaisipan ng Espiritu ay buhay at kapayapaan” (Roma 8:6).

Manatili kang payapa. Ang tunay na kapayapaan ay hindi nagmumula sa pagsisikap ng tao, kundi sa pagbitaw sa mga bagay na gumugulo. Ito ay gaya ng isang baso ng tubig na naalog: kapag hinayaan natin itong manahimik, unti-unting lumilinaw at bumabalik ang linaw. Bilang mga anak ng Diyos, hindi natin kailangang mabuhay sa pag-aalala—maliban na lamang kung ang ugat ng pagkabalisa ay nasa isang bahagi ng kasalanang hindi pa naaayos. Kung ganoon nga, magkaroon ka ng tapang: magpasya nang buong puso na talikuran ang sitwasyong iyon. Ang kapayapaan ay darating bilang bunga ng desisyong iyon.

Ang kapayapaang ito ay hindi isang bagay na nililikha natin sa sariling pagsisikap, kundi isang kaloob na kusang sumisibol kapag iniaayon natin ang ating buhay sa kalooban ng Panginoon. Ang Diyos ay isang Ama ng pag-ibig, at Siya ay nalulugod na punuin ng kapayapaan ang mga pumipiling mamuhay ayon sa Kanyang mga daan.

Ang pagsunod sa makapangyarihang Kautusan ng Diyos ang susi—hindi lamang sa kapayapaan, kundi sa isang buhay na puspos ng mga pagpapala. Nalulugod ang Panginoon na gantimpalaan ang mga masunurin, at wala ni isa mang pangako Niya ang nabibigo. Ang kaluluwang namumuhay sa pagsunod ay hindi kailangang matakot sa kinabukasan, ni magbitbit ng mga pagkakasala ng nakaraan. Siya ay lumalakad nang magaan, sapagkat alam niyang siya ay naglalakad sa ilalim ng proteksyon at pabor ng kanyang Ama. At ito, walang duda, ang pinakamalalim na kapayapaan na maaaring maranasan ng sinuman. -Inangkop mula kay Jeanne Guyon. Hanggang bukas, kung loloobin ng Panginoon.

Manalangin ka kasama ko: Mahal na Diyos, itinuturo Mo sa akin na ang kapayapaan ay sumisibol kapag tumitigil akong lumaban gamit ang sarili kong lakas at basta na lamang iniiwan ang mga bagay na gumugulo sa akin. Gaya ng isang baso ng tubig na naalog, ang kaluluwa ay tumatahimik lamang kapag nagpapahinga sa Iyo. Salamat sa paalala Mong kung mayroong bagay na umaagaw sa aking kapayapaan, maaaring ito ay tawag Mo upang ayusin ang hindi ko pa naihahabilin sa Iyo. Bigyan Mo ako ng tapang upang gawin ito nang may katapatan at katatagan.

Aking Ama, ngayon ay hinihiling ko na tulungan Mo akong bitiwan ang mga alalahaning hindi nagmumula sa Iyo at harapin ang anumang kasalanan nang may katapatan. Nawa’y wala akong itago sa Iyo, kundi ipagkatiwala ang lahat, na may tiwala na ang Iyong kapatawaran ay tiyak at ang Iyong kapayapaan ay tunay. Punuin Mo ang aking puso ng kapayapaang tanging Ikaw lamang ang makapagbibigay—hindi isang panandaliang kapayapaan, kundi kapayapaang nananatili, lumalago, at nagbabago. Ituro Mo sa akin na mamuhay ayon sa Iyong kalooban, na alam kong ito lamang ang tanging paraan upang maranasan ang tunay na kapahingahan.

O, Kabanal-banalang Diyos, sinasamba at pinupuri Kita sapagkat ang Iyong puso ay nagagalak na punuin ng kapayapaan ang Iyong mga masunuring anak. Ang Iyong minamahal na Anak ang aking walang hanggang Prinsipe at Tagapagligtas. Ang Iyong makapangyarihang Kautusan ay gaya ng isang mahinahong ilog na dumadaloy sa aking pagkatao, hinuhugasan ang lahat ng pagkabalisa at nagdadala ng katiyakan. Ang Iyong mga utos ay gaya ng malalalim na ugat na nagpapalakas sa kaluluwa sa lupa ng Iyong pag-ibig, na ginagawang magaan, ligtas, at puno ng pag-asa ang bawat hakbang. Nanalangin ako sa mahalagang pangalan ni Jesus, amen.

“Magpahinga ka sa Panginoon at maghintay sa Kanya” (Mga Awit 37:7).

Nalaman ko na ang pakikipag-isa sa Diyos ay higit pa sa paglayo sa ingay ng mundo – ito ay ang matutong patahimikin ang isipan, payapain ang puso, at basta’t humarap sa Kanya na may tahimik at magalang na atensyon. Sa lugar ng panloob na katahimikan na ito, ang kaluluwa ay nagsisimulang tumanggap ng espirituwal na pagkain na ipinagkakaloob ng Panginoon. Minsan ay marami, minsan ay kaunti sa ating paningin, ngunit kailanman ay hindi wala. Hindi tayo kailanman iniiwang walang dala ng Diyos kapag tayo ay tapat at mapagpakumbabang lumalapit sa Kanya.

Ang tahimik na paghihintay na ito ay nagpapalalim ng isang mahalagang bagay sa ating kalooban: ang pagpapakumbaba at pagsunod. Ang kaluluwang natutong maghintay sa Diyos ay nagiging mas sensitibo, mas masunurin, at mas puspos ng pananampalataya. Nagsisimula itong mapagtanto na hindi ito nag-iisa. Ang mga masunurin sa Panginoon ay may dalang tunay na katiyakan sa kanilang puso – ang kasiguruhan na ang Diyos ay malapit. Para bang ang Kanyang presensya ay nadarama sa hangin, sa bawat hakbang, sa bawat paghinga. At ang palagiang presensyang ito ay walang duda na siyang pinakamalaking pagpapala para sa mga umiibig sa Panginoon at sa Kanyang makapangyarihang Kautusan.

Kaya, bakit pa tayo tututol? Bakit hindi tayo sumunod sa Diyos na tapat, mapagmahal, at karapat-dapat? Siya lamang ang tanging daan patungo sa tunay na kaligayahan – dito at sa kawalang-hanggan. Bawat utos na ibinibigay Niya ay pagpapahayag ng Kanyang pag-aalaga, isang paanyaya upang maranasan ang katotohanan ng langit, kahit dito pa sa lupa. –Inangkop mula kay Mary Anne Kelty. Hanggang bukas, kung loloobin ng Panginoon.

Manalangin ka kasama ko: Mahal na Diyos, nagpapasalamat ako sa Iyo sapagkat ipinakita Mo sa akin na ang tunay na pakikipag-isa sa Iyo ay isang panloob na pagsuko, isang pagpapahinga ng kaluluwa sa Iyong presensya. Kapag pinapayapa ko ang puso at pinatatahimik ang isipan, nadarama kong naroon Ka, handang pakainin ang aking kaluluwa ng kung anong kailangan ko sa sandaling iyon. Ikaw ay Diyos na tapat, na kailanman ay hindi tumitigil sa paghipo sa tapat na pusong lumalapit sa Iyo nang may paggalang.

Ama ko, ngayon ay hinihiling ko na turuan Mo akong maghintay nang tahimik, may pagpapakumbaba at pananampalataya. Nais kong maging isang kaluluwang sensitibo sa Iyong tinig, masunurin sa Iyong kalooban, tapat sa Iyong makapangyarihang Kautusan. Huwag Mo akong hayaang madistract ng ingay o pagmamadali, kundi matutunan ko ang kahalagahan ng paghihintay na ito na nagbabago sa aking kalooban. Ipagkaloob Mo sa akin ang katiyakang tanging mga tapat Mong lingkod lamang ang nakakakilala – ang malalim na kasiguruhan na Ikaw ay malapit, na kasama Kita sa bawat hakbang at inaalalayan Mo ako. Huwag Mo sanang ipagkait sa akin ang pribilehiyong madama Kang napakalapit.

O, Banal na Diyos, sinasamba at pinupuri Kita sapagkat ang Iyong presensya ang pinakamalaking pagpapalang maaari kong makamtan sa buhay na ito. Ang Iyong minamahal na Anak ang aking walang hanggang Prinsipe at Tagapagligtas. Ang Iyong makapangyarihang Kautusan ay parang hininga ng langit na nagpapasariwa sa pagod na kaluluwa at gumagabay sa naliligaw na puso. Ang Iyong mga utos ay parang mga nota ng isang walang hanggang awit, na nagpapayapa sa kaluluwa at umaakay sa Iyong ganap na pag-ibig. Nanalangin ako sa mahalagang pangalan ni Jesus, amen.

“Walang sinuman ang makapaglilingkod sa dalawang panginoon” (Mateo 6:24).

Isaalang-alang ang tunay na kapayapaan na sumisibol kapag tunay nating inihandog ang ating buong puso sa Diyos. Kapag isinantabi natin ang mga lihim na reserba—sariling kagustuhan, personal na mga plano—at ipinagkatiwala sa Kanya ang kasalukuyan at hinaharap, may kakaibang nangyayari: napupuno tayo ng tahimik na kagalakan at matagalang kapanatagan. Ang pagsunod ay hindi na nagiging pabigat kundi isang pribilehiyo. Ang ating mga sakripisyo ay nagiging bukal ng panloob na lakas, at ang paglalakbay kasama ang Diyos, na dati’y puno ng pagdududa, ay nagiging magaan at puno ng layunin.

Ang mamuhay nang may kalayaan at kapayapaan ay hindi isang utopya—ito ay posible, at abot-kamay ng sinumang nagpapasyang ipagkaloob ang lahat sa Diyos. Kapag inihahandog natin ang ating mga iniisip, damdamin, at mga kilos sa mga kamay ng Panginoon, binubuksan natin ang ating sarili upang tayo’y linisin, baguhin, at dalhin Niya sa ating tunay na layunin. Walang mas dakilang katuparan kaysa mahubog ng Diyos at mapatnubayan ng Kanyang kalooban. Sa lugar ng ganap na pagsuko, natutuklasan natin kung sino talaga tayo: mga minamahal na anak na inaakay patungo sa kaluwalhatian.

Ang pinakamasasayang tao sa mundong ito ay yaong mga iniwan na ang “sarili” at nagpasiyang mamuhay sa ganap na pagsunod sa makapangyarihang Batas ng Diyos. At alam mo ba ang nangyayari sa kanila? Lumalapit ang Diyos. Siya ay naglalakad na kasama nila, tulad ng isang tapat na kaibigang kailanma’y hindi pumapalya. Ginagabayan Niya ang bawat hakbang, inaaliw sa mga pagsubok, at pinapalakas sa mga hamon, hanggang sa isang araw, ang mga kaluluwang ito ay makarating sa buhay na walang hanggan kay Cristo—ang huling hantungan ng bawat kaluluwang pumipiling sumunod. –Inangkop mula kay Frances Cobbe. Hanggang bukas, kung loloobin ng Panginoon.

Manalangin ka kasama ko: Mahal na Diyos, nagpapasalamat ako sa Iyo sapagkat ang tunay na kapayapaang aking hinahanap ay matatagpuan kapag lubos kong inihahandog ang aking puso sa Iyo. Ilang ulit kong sinubukang maglakad na may dalang mga lihim na reserba—sarili kong mga plano, takot, at mga hangarin—at ang lahat ng ito ay naglayo lamang sa akin sa kapayapaan. Ngunit ngayon ay nauunawaan ko na kapag ipinagkakatiwala ko sa Iyo ang aking kasalukuyan at hinaharap, may kakaibang nangyayari: ang pagsunod ay hindi na mahirap, at ang aking kaluluwa ay napupuno ng tahimik at matagalang kagalakan. Ginagawa Mong bukal ng panloob na lakas ang bawat sakripisyo.

Ama ko, ngayon ay hinihiling ko na tanggapin Mo ang lahat ng aking pagkatao. Ang aking mga iniisip, damdamin, at mga kilos—lahat ay inilalagay ko sa Iyong mga kamay. Linisin Mo ako at hubugin ayon sa Iyong kalooban. Ayokong mamuhay para sa aking sarili, kundi para sa Iyo. Alam kong sa paggawa nito, mas mapapalapit ako sa pagtuklas ng aking tunay na layunin, yaong nilikha Mo para sa akin. Dalhin Mo ako sa lugar ng ganap na pagsuko, kung saan maaari akong mamuhay nang may kalayaan, kapayapaan, at matatag na pananampalataya. Nawa’y hindi ako mag-atubiling sumunod sa Iyo, sapagkat alam kong sa landas na ito ako magiging tunay na nilikha Mo.

O, Kataas-taasang Diyos, sinasamba at pinupuri Kita sapagkat Ikaw ay lumalapit sa lahat ng sumusunod sa Iyo nang may pag-ibig at katotohanan. Ang Iyong minamahal na Anak ang aking walang hanggang Prinsipe at Tagapagligtas. Ang Iyong makapangyarihang Batas ay parang banayad na awit na nagpapalakas sa pagod na kaluluwa at muling bumubuhay ng pag-asa araw-araw. Ang Iyong mga utos ay parang maliwanag na mga landas, ligtas at matatag, na gumagabay sa bawat hakbang hanggang sa walang hanggang hantungan na inihanda Mo para sa Iyong mga tapat na anak. Nanalangin ako sa mahalagang pangalan ni Jesus, amen.

“Sumagot Siya: Sasamahan kita ng Aking presensya, at bibigyan kita ng kapahingahan” (Exodo 33:14).

Paano nga ba tayo tunay na makakapagpahinga sa Diyos? Ang sagot ay nasa ganap na pagsuko. Habang iniaalay lamang natin ang ilang bahagi ng ating puso, palaging mayroong pagkabalisa sa ating kalooban. Ang bahaging itinatago natin—dahil sa takot, pagmamataas, o kawalan ng tiwala—ay mananatiling tahimik na pinagmumulan ng pagkabagabag. Ngunit kapag tayo ay lubos na sumuko, walang itinatira, doon natin mararanasan ang malalim na kapahingahan, yaong tanging ang Panginoon lamang ang makapagbibigay. Maraming tapat na lalaki at babae sa kasaysayan ang nakaranas ng kapahingahang ito kahit sa gitna ng sakit, kalungkutan, o mabibigat na pasanin. At lahat ng naging Diyos para sa kanila, nais din Niyang maging para sa iyo.

Ang kapahingahang ito ay dumarating kapag iniaalay natin sa Diyos hindi lang mga salita o hangarin, kundi ang ating praktikal na buhay: may disiplina, may malinis na budhi, at may tunay na pangakong sumunod sa Kanyang makapangyarihang Kautusan. Sa lugar ng katapatan na ito, ang kaluluwa ay humihinga ng ginhawa. Ang kapayapaan ng Diyos ay unti-unting pumupuno sa bawat puwang na dati’y pinaghaharian ng pagkabalisa. Hindi ito tungkol sa pagiging perpekto, kundi sa pagiging tapat at mapagpasya. Ang pagsunod sa mga utos ng Panginoon ay hindi pabigat—ito ang susi na nagbubukas ng pintuan ng tunay na kapahingahan.

Sa kasamaang-palad, marami pa rin ang patuloy na naghihirap nang hindi kinakailangan dahil tumatanggi silang gamitin ang napakasimpleng susi na ito. Hinahanap nila ang solusyon sa lahat ng dako, maliban sa pagsunod. Ngunit malinaw ang katotohanan: tanging sa paglakad sa gitna ng kalooban ng Diyos matatagpuan ng kaluluwa ang kapahingahan. At ang kaloobang ito ay naihayag na—sa Banal na Kasulatan, sa pamamagitan ng mga propeta at ng mismong si Jesus. Ang nagpapasyang sumunod ay makakatuklas ng kapahingahang hindi kailanman maibibigay ng mundo. -Isinalin mula kay Jean Nicolas Grou. Hanggang bukas, kung loloobin ng Panginoon.

Manalangin ka kasama ko: Mahal na Diyos, nagpapasalamat ako sa Iyo sapagkat sa Iyo ay may tunay, malalim, at abot-kayang kapahingahan para sa lahat ng pumipiling magtiwala nang lubusan. Sa napakatagal na panahon, sinubukan kong magpahinga nang bahagya lamang, iniaalay ang ilang bahagi ng aking puso, ngunit palaging may natatagong pagkabalisa. Ngayon ay nauunawaan ko na tanging kapag ako’y lubos na sumusuko—walang takot, walang itinatira—doon ko mararanasan ang kapayapaang nagmumula sa Iyo.

Ama ko, ngayon ay hinihiling ko na tulungan Mo akong ihandog sa Iyo hindi lamang mga salita o hangarin, kundi ang buong buhay ko—may disiplina, katapatan, at matibay na pangakong sumunod sa Iyong makapangyarihang Kautusan. Ayoko nang maghanap ng ginhawa sa mga lugar na wala naman nito, ni mabuhay ayon sa sarili kong mga daan. Ituro Mo sa akin, araw-araw, kung paano lumakad sa gitna ng Iyong kalooban, sapagkat alam kong doon matatagpuan ng kaluluwa ang tunay na kapahingahan. Nawa’y ang Iyong kapayapaan ang pumuno sa bawat sulok ng aking kalooban, palitan ang pagkabalisa ng pagtitiwala at ang takot ng pag-asa.

O, Kabanal-banalang Diyos, sinasamba at pinupuri Kita sapagkat iniaalok Mo ang kapahingahan sa lahat ng nagpapasyang mamuhay para sa Iyo nang tapat. Ang Iyong minamahal na Anak ang aking walang hanggang Prinsipe at Tagapagligtas. Ang Iyong makapangyarihang Kautusan ay parang higaan sa tabi ng tahimik na tubig, kung saan ang aking pagod na kaluluwa ay nagpapahinga nang ligtas. Ang Iyong mga utos ay parang malalambot na pakpak na nag-aangat sa akin sa gitna ng mga pagsubok, dinadala ako sa kanlungan ng Iyong pag-ibig. Nanalangin ako sa mahalagang pangalan ni Jesus, amen.

“Ang Panginoon ay mabuti, siya ay matibay na kuta sa araw ng kagipitan at kilala niya ang mga nagpapakanlong sa Kanya” (Nahum 1:7).

Paano nagiging banal ang ating kalooban? Kapag taos-puso nating ipinasiya na ihanay ang bawat hangarin, bawat plano, bawat layunin sa kalooban ng Diyos. Nangangahulugan ito ng pagnanais lamang ng kung ano ang nais Niya at matibay na pagtanggi sa lahat ng hindi Niya nais. Isa itong araw-araw at sinadyang pagpili na ipag-isa ang ating limitadong at mahina na kalooban sa makapangyarihan at perpektong kalooban ng Maylalang, na laging tumutupad sa Kanyang ipinasiya. Kapag naganap ang pagkakaisang ito, ang ating kaluluwa ay nakakahanap ng kapahingahan, sapagkat wala nang makaaapekto sa atin maliban sa pinahintulutan ng Diyos mismo.

Marami ang nag-iisip na ang kalooban ng Diyos ay isang di-maabot na misteryo, mahirap unawain. Ngunit ang katotohanan ay malinaw na itong ipinahayag sa Kasulatan, sa pamamagitan ng Kautusan ng Diyos na ipinahayag ng mga propeta at pinagtibay ni Jesus. Ang kalooban ng Diyos ay nakasulat, nakikita, kongkreto. Ang sinumang nagnanais makilala ang kalooban ng Ama ay kailangan lamang bumalik sa Kanyang Kautusan, sumunod nang may pananampalataya at lumakad nang may kababaang-loob. Walang lihim—may direksyon, may liwanag, may katotohanan.

Kapag isinuko natin ang ating mga hangarin at plano sa kalooban ng Diyos, mararanasan natin ang isang bagay na lampas sa lohika ng tao: ang lakas at karunungan ng Diyos ay dumadaloy sa atin. Ang kaluluwa ay tumitibay. Ang mga pasya ay nagiging mas tama. Ang kapayapaan ay nananahan. Ang pananatili sa loob ng kalooban ng Diyos ay ang pamumuhay sa gitna ng walang hanggang layunin—at walang mas ligtas, mas matalino, at mas pinagpalang lugar kaysa rito. –Inangkop mula kay François Mothe-Fénelon. Hanggang bukas, kung loloobin ng Panginoon.

Manalangin ka kasama ko: Mahal na Diyos, nagpapasalamat ako sa Iyo dahil ipinakita Mo sa akin na ang pagpapabanal ng aking kalooban ay nagsisimula sa isang taos-pusong pasya na ihanay ito nang lubusan sa Iyo. Anong pribilehiyo ang talikuran ang sarili kong mga hangarin upang yakapin ang Iyong nais para sa akin. Hindi Ka isang malayong Diyos—Ikaw ay isang mapagmahal na Ama na malinaw na nagpapakilala ng tamang landas sa pamamagitan ng Iyong Salita.

Aking Ama, ngayon ay hinihiling ko na tulungan Mo akong ipag-isa ang aking marupok na kalooban sa Iyong perpektong kalooban. Huwag Mo akong hayaang malinlang ng magulong mga kaisipan o ng ideya na ang Iyong kalooban ay hindi kayang abutin. Ipinahayag Mo na ito sa pamamagitan ng Iyong banal na Kautusan, na pinagtibay ng Iyong minamahal na Anak. Ituro Mo sa akin na sumunod nang may pananampalataya, lumakad nang may kababaang-loob, at magtiwala na lagi Mong tinutupad ang Iyong ipinasiya.

O, Kabanal-banalang Diyos, sinasamba at pinupuri Kita sapagkat pinili Mong ipahayag ang Iyong kalooban nang may pag-ibig at kaliwanagan. Ang Iyong minamahal na Anak ang aking walang hanggang Prinsipe at Tagapagligtas. Ang Iyong makapangyarihang Kautusan ay parang dalisay na apoy na tumutupok sa lahat ng pagkamakasarili at nagpapadalisay sa mga hangarin ng kaluluwa. Ang Iyong mga utos ay parang tapat na mga kumpas, matatag na nagtuturo sa gitna ng Iyong kalooban, kung saan nananahan ang kapayapaan, lakas, at tunay na karunungan. Nanalangin ako sa mahalagang pangalan ni Jesus, amen.

“…sa Kanyang kautusan siya ay nagbubulay-bulay araw at gabi, at lahat ng kanyang gawin ay magtatagumpay” (Mga Awit 1: 2-3).

Kapag natutunan ng kaluluwa na lubos na magtiwala sa Diyos, hindi na ito nauubos sa walang katapusang mga plano at pagkabalisa tungkol sa kinabukasan. Sa halip, ito ay nagpapasakop sa Banal na Espiritu na nananahan sa kanyang kalooban at sa malinaw na patnubay na iniwan sa atin ng mga propeta at ni Jesus sa Banal na Kasulatan. Ang ganitong uri ng pagsuko ay nagdudulot ng gaan. Wala nang pangangailangang sukatin palagi ang pag-unlad, ni lumingon pa sa nakaraan upang suriin kung gaano na ang narating. Ang kaluluwa ay basta sumusulong, may katatagan at kapayapaan, at dahil hindi ito nakasentro sa sarili, lalo pa itong umuunlad.

Ang tapat na lingkod na lumalakad sa landas na ito ay hindi nabubuhay sa ilalim ng bigat ng pag-aalala o panghihina ng loob. Kung sakaling siya ay madapa, hindi siya nalulunod sa pagkakasala—siya ay nagpapakumbaba, bumabangon, at nagpapatuloy na may pinalakas na puso. Ito ang kagandahan ng pagsunod sa makapangyarihang Kautusan ng Diyos: walang nasasayang. Maging ang mga pagkakamali ay nagiging aral, at bawat hakbang ng katapatan ay nagiging pagpapala.

Ang haring David ay matalinong naghayag na ang nagbubulay-bulay sa Kautusan ng Panginoon araw at gabi ay nagtatagumpay sa lahat ng kanyang ginagawa. At ang pangakong ito ay buhay pa rin. Kapag pinili nating pakinggan ang tinig ng Diyos at lumakad sa Kanyang mga daan, ang kaluluwa ay namumukadkad, ang buhay ay naaayon, at ang kapayapaan ay sumasaatin. Hindi dahil magiging madali ang lahat, kundi dahil lahat ay nagkakaroon ng saysay. Ang tunay na kasaganaan ay nasa pamumuhay upang bigyang-lugod ang Maylalang—may matatag, mapagpakumbaba, at pusong puno ng pananampalataya. -Inangkop mula kay Jean Nicolas Grou. Hanggang bukas, kung loloobin ng Panginoon.

Manalangin ka kasama ko: Mahal na Diyos, nagpapasalamat ako sa Iyo dahil ipinapakita Mo sa akin na maaari akong lubos na magtiwala sa Iyo at magpahinga sa Iyong kalooban. Kapag nagpapasakop ako sa Iyong patnubay at iniiwan ang pagkabalisa para sa kinabukasan, napupuno ng kapayapaan ang aking puso. Hindi ko na kailangang sukatin ang aking pag-unlad o pasanin ang bigat ng mga inaasahan ng tao. Sapat na ang sumunod sa Iyong tinig nang may kapanatagan at katapatan, na alam kong kasama Kita sa bawat hakbang. Salamat sa pagpapaalala Mo na kapag ibinigay ko ang kontrol sa Iyo, natatagpuan ko ang gaan at tunay na kalayaan.

Aking Ama, ngayon ay hinihiling ko na tulungan Mo akong maglakad nang may pagpapakumbaba, kahit ako ay madapa. Ayokong mabuhay na alipin ng pagkakasala, kundi matuto mula sa aking mga pagkakamali at magpatuloy na may bagong puso. Nawa’y hindi ko malimutan ang Iyong kapangyarihang magpanumbalik, na nagpapabago ng mga pagkukulang tungo sa paglago at ng pagsunod tungo sa mga pagpapala. Ituro Mo sa akin na ibigin ang Iyong makapangyarihang Kautusan at magtiwala na walang nasasayang kapag lumalakad ako sa Iyong mga landas.

O, Kabanal-banalang Diyos, sinasamba at pinupuri Kita sapagkat ang Iyong Salita ay buhay at patuloy na nagpapabago ng mga buhay. Ang Iyong minamahal na Anak ang aking walang hanggang Prinsipe at Tagapagligtas. Ang Iyong makapangyarihang Kautusan ay tulad ng punong kahoy na itinanim sa tabi ng tubig, na namumunga sa tamang panahon at ang mga dahon ay hindi nalalanta. Ang Iyong mga utos ay parang pulot sa bibig at lakas sa puso. Nanalangin ako sa mahalagang pangalan ni Jesus, amen.