“Sa Kanya na makapagiingat sa inyo upang hindi kayo matisod at makapaghaharap sa inyo sa harap ng Kanyang kaluwalhatian nang walang kapintasan at may malaking kagalakan” (Judas 1:24).

Nakasulat tungkol kay Abraham na hindi siya nag-alinlangan sa pangako. Ito ang uri ng katatagang nais makita ng Diyos sa lahat ng nagtitiwala sa Kanya. Nais ng Panginoon na lumakad nang matatag ang Kanyang bayan, anupat walang makitang pagyanig sa kanilang hanay, kahit humaharap sila sa kaaway. Nakasalalay ang lakas ng espirituwal na paglalakbay sa pagiging matatag—maging sa maliliit na bagay.

Ngunit ang mismong mga “maliliit na bagay” na ito ang kadalasang nagiging sanhi ng pagkatisod. Karamihan sa mga pagkadapa ay hindi dulot ng malalaking pagsubok, kundi ng mga pang-abala at asal na tila walang halaga. Alam ito ng kaaway. Mas gusto niyang pabagsakin ang lingkod ng Diyos sa pamamagitan ng isang munting bagay na kasimbigat ng balahibo kaysa sa isang malaking pagsalakay. Higit siyang nasisiyahan dito—ang magtagumpay sa halos wala.

Kaya mahalagang nakasalig ang kaluluwa sa makapangyarihang Kautusan ng Diyos at sa Kanyang magagandang utos. Sa pamamagitan ng tapat na pagsunod na ito, maging sa pinakamaliliit na pasiya, nananatiling matatag ang lingkod ng Diyos. Kapag nakaayon ang buhay sa kalooban ng Maylalang, nagiging bihira ang mga pagkatisod, at nagiging tuluy-tuloy, matapang, at matagumpay ang paglalakbay. —Hango kay A. B. Simpson. Hanggang bukas, kung ipahihintulot ng Panginoon.

Manalangin ka kasama ko: Panginoon kong Diyos, nagpapasalamat ako sa pagtawag Mo sa akin upang lumakad nang matatag at panatag, nang hindi nag-aalinlangan. Nais Mong sumulong ako nang may pagtitiwala at huwag magpadala sa maliliit na bagay.

Tulungan Mo akong maging mapagmatyag sa mga detalye ng aking pang-araw-araw na buhay upang walang maging sanhi ng aking pagkatisod. Bigyan Mo ako ng pusong disiplinado at nagpapahalaga maging sa pinakamaliliit na gawa ng pagsunod. Huwag ko sanang maliitin kailanman ang maliliit na tukso; sa halip, harapin ko ang lahat nang may tapang, nagtitiwala sa Iyong Kautusan at tapat na sumusunod sa Iyong mga utos.

O Diyos na kabanal-banalan, sinasamba at pinupuri Kita sapagkat inaalalayan Mo ako sa bawat hakbang. Ang Iyong minamahal na Anak ang aking walang-hanggang Prinsipe at Tagapagligtas. Ang Iyong makapangyarihang Kautusan ay tulad ng matibay na batong tuntungan sa ilalim ng aking mga paa. Ang Iyong magagandang utos ay tulad ng mga palatandaan sa daan, na pumipigil sa akin na maligaw at gumagabay sa akin nang may pag-ibig. Dalangin ko ito sa mahalagang pangalan ni Jesus, amen.

“Sapagkat pinili ko siya upang atasan niya ang kanyang mga anak at ang sambahayan niya pagkamatay niya na sumunod sa daan ng Panginoon, sa pamamagitan ng paggawa ng matuwid at makatarungan” (Genesis 18:19).

Naghahanap ang Diyos ng mga taong mapagkakatiwalaan Niya. Iyan ang sinabi Niya tungkol kay Abraham: “Kilala ko siya”—isang pahayag ng matibay na pagtitiwala, kaya natupad ang lahat ng pangakong binitiwan ng Diyos kay Abraham. Lubos na tapat ang Diyos, at nais Niyang maging matatag, matibay at mapagkakatiwalaan din ang tao.

Iyan mismo ang kahulugan ng tunay na pananampalataya: isang buhay na pinamumunuan ng pagpapasya at katatagan. Naghahanap ang Diyos ng mga pusong mapagkakatiwalaan Niya upang pagkatiwalaan ng bigat ng Kanyang pag-ibig, kapangyarihan at tapat na mga pangako. Ngunit ipinagkakatiwala lamang Niya ang Kanyang mga pagpapala sa mga tunay na sumusunod sa Kanya at nananatiling matatag kahit hindi nila nauunawaan ang lahat.

Nagsisimula ang katapatan sa gawa sa pagsunod sa makapangyarihang Kautusan ng Diyos at pagtupad sa Kanyang kahanga-hangang mga utos. Kapag napatunayang tapat ang isang tao, walang hangganan ang mga bagay na handang gawin ng Diyos para sa kanya. Nananahan ang Kanyang pagtitiwala sa mga lumalakad nang matuwid sa Kanyang mga daan, at walang pangakong mabibigo. —Hango kay A. B. Simpson. Hanggang bukas, kung loloobin ng Panginoon.

Manalangin ka kasama ko: Panginoon kong Diyos, nagpapasalamat ako sa Iyo dahil nais Mong magtiwala sa akin. Lubos Kang tapat, at inaasahan Mong mamuhay rin ako nang matatag at masunurin sa harap Mo.

Gawin Mo akong matatag at mapagkakatiwalaan, at tulungang magpasiyang sumunod sa Iyo sa lahat ng bagay. Huwag nawa akong matangay ng mga damdamin o pabago-bagong asal; sa halip, itatag nawa ang buhay ko sa Iyong makapangyarihang Kautusan at kahanga-hangang mga utos. Nais kong masabi Mo: “Kilala ko siya,” gaya ng sinabi Mo tungkol sa Iyong lingkod na si Abraham.

O Diyos na Banal na Banal, sinasamba at pinupuri Kita dahil nais Mong makibahagi ako sa Iyong gawain. Ang Iyong minamahal na Anak ang aking walang-hanggang Prinsipe at Tagapagligtas. Ang Iyong makapangyarihang Kautusan ang matibay na saligang pinagtatayuan ko ng aking katapatan. Ang Iyong mga utos ay tulad ng mga haliging katotohanan na nagbibigay sa akin ng matatag at payapang pamumuhay. Dalangin ko ito sa mahalagang pangalan ni Jesus, amen.

“Sino ang aakyat sa bundok ng Panginoon? Sino ang tatayo sa Kaniyang banal na dako? Ang may malinis na mga kamay at dalisay na puso” (Mga Awit 24:3-4).

Tiyak na hindi masamang isipin at pag-usapan ang tungkol sa langit. Likas lamang na naisin nating malaman pa ang tungkol sa lugar kung saan mananahan ang kaluluwa sa buong kawalang-hanggan. Kung lilipat ang isang tao sa isang bagong lungsod, magtatanong siya tungkol sa klima, sa mga tao at sa kapaligiran—sisikapin niyang alamin ang lahat ng makakaya niya. At kung tutuusin, malapit na rin tayong lahat lumipat sa ibang daigdig, isang walang-hanggang daigdig kung saan naghahari ang Diyos.

Kaya makatuwirang sikaping makilala ang walang-hanggang hantungan natin. Sino na ang naroon? Ano ang hitsura ng lugar na iyon? At higit sa lahat, ano ang daang patungo roon? Mahalaga ang mga tanong na ito, sapagkat hindi pansamantalang paglalakbay ang pinag-uusapan natin kundi isang tiyak na tahanan. Totoo ang langit—at nakalaan ito para sa mga kinalulugdan ng Panginoon.

Ngunit hindi nakakamit ang pagsang-ayong iyon sa pamamagitan ng mga palagay o mabubuting hangarin, kundi sa pagsunod sa makapangyarihang Kautusan ng Diyos at pagtupad sa Kaniyang sakdal na mga utos. Ang magmamana sa maluwalhating daigdig na ito ay yaong mga nagpasyang mamuhay rito ayon sa mga daan ng Maylalang. Ang paghahangad sa langit ay nangangahulugang mamuhay nang karapat-dapat sa harap ng Diyos, nang may katapatan at paggalang sa Kaniya. —Hango kay D. L. Moody. Hanggang bukas, kung loloobin ng Panginoon.

Manalangin ka kasama ko: Panginoon kong Diyos, nagpapasalamat ako sa paghahanda Mo ng walang-hanggang tahanan para sa mga umiibig at sumusunod sa Iyo. Totoo ang langit, at nais kong makasama Ka sa maluwalhating daigdig na iyon kung saan naghahari Ka.

Ilagay Mo sa puso ko ang tunay na hangaring higit Kang makilala, lumakad sa Iyong mga daan, at taimtim na maghanda para sa kawalang-hanggan. Ayokong mamuhay na nalilihis ng mga bagay na panandalian, kundi nais kong magtuon sa Iyong kalooban at manatiling matatag sa Iyong makapangyarihang Kautusan at sa Iyong mga banal na utos.

O Diyos na pinakabanal, sinasamba at pinupuri Kita dahil binigyan Mo ako ng pag-asang mabuhay nang walang hanggan sa piling Mo. Ang Iyong minamahal na Anak ang aking walang-hanggang Prinsipe at Tagapagligtas. Ang Iyong makapangyarihang Kautusan ang gabay na nagtuturo sa mga hakbang ng matuwid patungo sa mga pintuan ng Iyong tahanan. Ang Iyong sakdal na mga utos ay tulad ng mga palatandaang ligtas na nagtuturo ng daan patungo sa langit. Dalangin ko ito sa mahalagang pangalan ni Jesus, amen.

“Turuan Mo akong gawin ang Iyong kalooban, sapagkat Ikaw ang aking Diyos; akayin ako ng Iyong mabuting Espiritu sa patag na lupain” (Mga Awit 143:10).

Ang pinakamataas na kalagayang espirituwal ay yaong dumadaloy nang kusa at likas ang buhay, gaya ng malalalim na tubig ng ilog sa pangitain ni Ezekiel, kung saan hindi na nagpupumiglas ang manlalangoy kundi malakas na tinatangay ng agos. Ito ang kalagayang hindi kailangang pilitin ng kaluluwa ang sarili upang gumawa ng mabuti—kumikilos ito kasabay ng buhay ng Diyos, ginagabayan ng mga udyok na nagmumula sa Kanya.

Ngunit hindi nagmumula sa panandaliang damdamin ang ganitong kalayaang espirituwal. Nahuhubog ito sa pamamagitan ng pagsisikap, disiplina, at katapatan. Tulad ng alinmang tunay na gawi, nagsisimula ang malalalim na gawi sa buhay espirituwal sa isang malinaw na pasiya ng kalooban. Kailangang piliing sumunod—kahit mahirap—at ulit-ulitin ang pasiyang iyon hanggang maging likas na bahagi na ng pagkatao ang pagsunod.

Kailangang manalig sa makapangyarihang Kautusan ng Diyos at isagawa ang Kanyang magagandang utos ng kaluluwang nagnanais mamuhay nang ganito. Sa paulit-ulit na katapatan, hindi na palagiang pagsisikap ang pagsunod kundi nagiging kusang pagkilos ng kaluluwa. At kapag nangyari ito, inaakay ang tao ng Espiritu mismo ng Panginoon at namumuhay siya sa pakikisama sa langit. —Halaw mula kay A. B. Simpson. Hanggang bukas, kung loloobin ng Panginoon.

Manalangin ka kasama ko: Panginoon kong Diyos, nagpapasalamat ako sa hangarin Mong maging matatag, malaya, at puspos ng Iyong presensiya ang aking buhay espirituwal. Hindi Mo ako tinatawag sa buhay na walang saysay na pagsisikap, kundi sa paglalakbay kung saan nagiging kagalakan ang pagsunod.

Tulungan Mo akong piliin ang tama, kahit mahirap. Bigyan Mo ako ng disiplina upang paulit-ulit na gawin ang mabuti hanggang maging bahagi na ito ng aking pagkatao. Nais kong linangin sa sarili ko ang mga banal na gawi na nagbibigay-lugod sa Iyo, at lalo pang manalig araw-araw sa Iyong Kautusan at mga utos, sapagkat alam kong naroroon ang tunay na buhay.

O Diyos na kabanal-banalang, sinasamba at pinupuri Kita sapagkat Ikaw mismo ang nagpapalakas sa akin upang sumunod. Ang Iyong minamahal na Anak ang aking walang-hanggang Prinsipe at Tagapagligtas. Ang Iyong makapangyarihang Kautusan ang landas kung saan natututo ang aking kaluluwa na lumakad nang walang takot. Ang Iyong magagandang utos ay tulad ng mga agos ng isang makalangit na ilog na patuloy akong naglalapit sa Iyo. Dalangin ko ito sa mahalagang pangalan ni Jesus, amen.

“Sa araw na ako’y matakot, magtitiwala ako sa Iyo” (Mga Awit 56:3).

Hindi natututuhan ang tunay na pananampalataya sa mga panahong maginhawa. Ipinagkakaloob ng Diyos ang Kanyang mga pangako sa mga sandaling payapa, nagsasalita Siya nang may kabutihan, at pinagtitibay ang mga tipan sa pamamagitan ng kamangha-manghang mga salita. Ngunit pagkaraan, pansamantala Siyang lumalayo—hindi dahil pinababayaan Niya tayo, kundi upang makita kung hanggang saan umaabot ang pagtitiwala ng nakarinig sa Kanya. Saka dumarating ang pagsubok, at madalas ay tila sumasalungat ito sa lahat ng sinabi ng Diyos.

Sa mga sandaling ito ng pagsubok, kapag tila gumuho ang lahat, naipakikita ng pananampalataya ang tunay nitong halaga. Dapat tumingala ang kaluluwa kahit nasa gitna ng unos, at magtiwala sa Diyos kahit nagdudulot ng takot ang lahat ng nasa paligid. Sa ganitong paraan nagtagumpay ang mga tapat na lingkod—hindi noong madali ang lahat, kundi noong tila imposibleng manampalataya. Pinagpapala ang pananampalatayang nagpapatuloy, hindi ang pananampalatayang nauunawaan ang lahat.

Ngunit kailangang nakasalig sa pagsunod ang pananampalatayang ito. Ang manampalataya nang hindi sumusunod ay hindi tunay na pananampalataya. Iniingatan ng kaluluwang tunay na nagtitiwala sa Diyos ang Kanyang makapangyarihang Kautusan at lumalakad ayon sa Kanyang sakdal na mga utos. Kapag tunay ang pagsunod, nagiging pagkakataon ng tagumpay maging ang pinakamabigat na pagsubok, at natutupad ang pangako sa takdang panahon, gaya mismo ng sinabi ng Diyos. —Hango kay Lettie B. Cowman. Hanggang bukas, kung loloobin ng Panginoon.

Manalangin ka kasama ko: Panginoon kong Diyos, nagpapasalamat ako sa Iyo sapagkat kahit pansamantala Kang nananahimik, kasama pa rin kita. Nagsalita Ka na, at sapat na iyon sa akin. Tapat Ka, at totoo ang Iyong mga pangako.

Bigyan Mo ako ng pananampalatayang hindi sumusuko, kahit sinusubok ako. Turuan Mo akong magtiwala sa Iyo sa gitna ng unos at alalahanin, sa araw ng paghihirap, ang lahat ng sinabi Mo sa akin. Huwag nawa akong lumihis kailanman sa Iyong mga landas, kundi patuloy na sumunod nang buong tapang, kahit hindi ko makita ang daan palabas.

O Diyos na kabanal-banal, sinasamba at pinupuri Kita sapagkat Ikaw ang Diyos na tumutupad sa bawat salita. Ang Iyong minamahal na Anak ang walang-hanggang Prinsipe at Tagapagligtas ko. Ang Iyong makapangyarihang Kautusan ay gaya ng matibay na angkla sa gitna ng mga alon. Ang Iyong sakdal na mga utos ay gaya ng mga tanglaw na nagliliwanag sa kadiliman at umaakay sa aking kaluluwa tungo sa tagumpay. Dalangin ko ito sa mahalagang pangalan ni Jesus, amen.

“Kung walang pananampalataya, imposibleng kalugdan ang Diyos, sapagkat ang lumalapit sa Kanya ay kailangang sumampalatayang Siya ay umiiral at ginagantimpalaan Niya ang mga naghahanap sa Kanya” (Mga Hebreo 11:6).

Sinimulan ni Abram ang kanyang paglalakbay nang hindi alam kung saan siya dadalhin ng Diyos. Sinunod niya ang isang dakilang panawagan kahit hindi niya nauunawaan kung ano ang idudulot nito. Isang hakbang lamang ang ginawa niya, nang hindi humihingi ng paliwanag o katiyakan. Iyan ang tunay na pananampalataya: ang gawin ang kalooban ng Diyos sa kasalukuyan at ipagkatiwala sa Kanya ang mga kahihinatnan.

Hindi kailangang makita ng pananampalataya ang buong landas—sapat nang ituon nito ang pansin sa hakbang na ipinagagawa ng Diyos ngayon. Hindi ito tungkol sa pag-unawa sa buong proseso ng paggawa ng tama, kundi sa pagiging tapat sa tamang pagkilos na nasa harapan mo. Ang pananampalataya ay agarang pagsunod, kahit hindi lubos na malinaw ang lahat, dahil lubos itong nagtitiwala sa pagkatao ng Panginoong nag-utos.

Naipapakita ang buhay na pananampalatayang ito sa pagsunod sa makapangyarihang Kautusan ng Diyos at sa Kanyang kamangha-manghang mga utos. Ang tunay na sumasampalataya ay sumusunod nang walang pag-aalinlangan. Kumikilos ang tapat na kaluluwa ayon sa kalooban ng Maylalang at ipinauubaya sa Kanya ang patutunguhan at kinabukasan. Ang pagtitiwalang ito ang nagpapagaan sa pagsunod at nagpapatiwasay sa paglalakbay. —Hango kay John Jowett. Hanggang bukas, kung loloobin ng Panginoon.

Manalangin ka kasama ko: Panginoon kong Diyos, nagpapasalamat ako sa pagtawag Mo sa akin upang lumakad na kasama Ka, kahit hindi ko nakikita ang buong landas. Hindi Mo ipinakikita sa akin ang lahat nang minsanan, kundi inaanyayahan Mo akong magtiwala sa bawat hakbang.

Tulungan Mo akong mamuhay nang may ganitong tunay na pananampalataya—hindi lamang sa salita kundi sa gawa. Bigyan Mo ako ng lakas ng loob na sumunod kahit hindi ko nauunawaan ang lahat, at ng katapatan upang tuparin ang mga bagay na naipahayag Mo na sa akin sa pamamagitan ng Iyong Kautusan at mga utos. Huwag nawang mailihis ng hinaharap ang puso ko; sa halip, manatili itong matatag sa hinihingi Mo sa akin ngayon.

O Diyos na kabanal-banalang, sinasamba at pinupuri Kita sapagkat karapat-dapat Kang lubos na pagtiwalaan. Ang minamahal Mong Anak ang walang-hanggang Prinsipe at Tagapagligtas ko. Ang makapangyarihan Mong Kautusan ang matibay na landas na matatahak ko nang walang takot. Ang kamangha-mangha Mong mga utos ay tulad ng mga ilaw na nagliliwanag sa bawat hakbang at gumagabay sa akin nang may pag-ibig. Nananalangin ako sa mahalagang pangalan ni Jesus, amen.

“Nawa’y maging kalugud-lugod sa iyo ang mga salita ng aking bibig at ang pagbubulay-bulay ng aking puso, O Panginoon, aking Bato at Manunubos!” (Mga Awit 19:14).

May isang uri ng katahimikan na higit pa sa hindi pagsasalita ng masama tungkol sa iba: ito ang panloob na katahimikan, lalo na pagdating sa sarili. Hinihingi ng katahimikang ito na pigilan ng isang tao ang kanyang imahinasyon—iwasang paulit-ulit na balikan sa isip ang mga narinig o sinabi niya, o maligaw sa mga pantasyang isipin, tungkol man iyon sa nakaraan o sa hinaharap. Tanda ng pagsulong sa espirituwal na buhay kapag natututo ang isip na magtuon lamang sa mga inilagay ng Diyos sa harap nito sa kasalukuyang sandali.

Laging lilitaw ang mga isipang pagala-gala, ngunit maaari nating pigilan ang mga ito na maghari sa puso. Maaari natin silang iwaksi at tanggihan ang kapalaluan, pagkainis, o mga makamundong pagnanasa na nagpapalakas sa mga ito. Nagsisimulang maranasan ng kaluluwang natututo ng ganitong disiplina ang panloob na katahimikan—hindi kawalan ng laman, kundi malalim na kapayapaan, kung saan nagiging sensitibo ang puso sa presensiya ng Diyos.

Gayunman, hindi nakakamit ang pagpipigil na ito sa isip sa pamamagitan lamang ng sariling lakas. Nagmumula ito sa pagsunod sa makapangyarihang Kautusan ng Diyos at pagsasabuhay ng Kanyang mga sakdal na utos. Sila ang dumadalisay sa mga kaisipan, nagpapalakas sa puso, at naghahanda sa bawat kaluluwa ng isang lugar na maaaring tahanan ng Maylalang. Natutuklasan ng namumuhay nang ganito ang isang matalik na pakikisama sa Diyos na bumabago sa lahat. —Hango kay Jean Nicolas Grou. Hanggang bukas, kung ipahihintulot ng Panginoon.

Manalangin ka kasama ko: Panginoon kong Diyos, nagpapasalamat ako sa Iyo dahil hindi lamang mga gawa ko ang mahalaga sa Iyo, kundi pati ang mga iniisip ko. Alam Mo ang lahat ng nangyayari sa kalooban ko, gayunman ay tinatawag Mo akong makasama Ka.

Turuan Mo akong ingatan ang panloob na katahimikan. Tulungan Mo akong pigilan ang aking isip, upang hindi ako maligaw sa mga alaalang walang kabuluhan ni sa mga hungkag na pagnanasa. Bigyan Mo ako ng tuon sa tunay na mahalaga—ang pagsunod sa Iyong kalooban, ang tapat na paglilingkod na inilagay Mo sa harap ko, at ang kapayapaang dumarating kapag taimtim kitang hinahanap.

O Diyos na kabanal-banalang lahat, sinasamba at pinupuri Kita dahil inilalapit Mo ako sa Iyo, kahit nagagambala ang aking isip. Ang Iyong minamahal na Anak ang aking walang-hanggang Prinsipe at Tagapagligtas. Ang Iyong makapangyarihang Kautusan ay tulad ng pader na pananggalang, na nag-iingat sa aking mga kaisipan at dumadalisay sa aking puso. Ang Iyong kamangha-manghang mga utos ay tulad ng mga bukás na bintanang nagpapapasok ng liwanag ng langit sa aking kaluluwa. Dalangin ko ito sa mahalagang pangalan ni Jesus, amen.

“Magagalak ako nang lubos dahil sa iyong tapat na pag-ibig, sapagkat nakita mo ang aking paghihirap at nalaman mo ang dalamhati ng aking kaluluwa” (Mga Awit 31:7).

Bawat pangyayari—bawat pagkaantala, bawat hangaring hindi natupad, bawat pag-asang nabigo—ay may tiyak na dahilan at tamang lugar sa plano ng Diyos. Walang nagkataon lamang. Ang lahat ay ganap na naaayon sa kalagayang espirituwal ng tao, pati na sa mga bahagi ng kanyang kalooban na hindi pa niya nakikilala. Hangga’t hindi niya nauunawaan ito, kailangan niyang magtiwala sa kabutihan ng Ama at buong pananampalatayang tanggapin ang lahat ng Kanyang ipinahihintulot.

Dapat kaakibat ng paglalakbay na ito tungo sa pagkilala sa sarili ang pagsunod sa makapangyarihang Kautusan ng Diyos at sa Kanyang kamangha-manghang mga utos. Sapagkat habang higit na nagpapasakop ang isang kaluluwa sa mga ipinag-uutos ng Panginoon, lalo itong umaayon sa katotohanan, higit nitong nakikilala ang sarili, at higit itong napapalapit sa Maylalang. Ang makilala ang sarili, sumunod nang tapat, at lubos na magtiwala—ito ang daan upang tunay na makilala ang Diyos. —Hango kay Edward B. Pusey. Hanggang bukas, kung ipahihintulot ng Panginoon.

Manalangin ka kasama ko: Panginoon kong Diyos, pinupuri Kita sapagkat lubos Mo akong kilala. Walang anumang bahagi ng aking pagkatao ang nakatago sa Iyo, maging ang mga kaisipang iniiwasan kong harapin. Sinisiyasat Mo ang aking puso nang buong lalim at pag-ibig.

Tulungan Mo akong tunay na sumunod sa Iyo, kahit hindi ko nauunawaan ang Iyong mga pamamaraan. Bigyan Mo ako ng pagpapakumbaba upang tanggapin ang Iyong pagtutuwid, pagtitiis upang hintayin ang Iyong takdang panahon, at pananampalatayang magtiwala na ang lahat ng Iyong ipinahihintulot ay para sa ikabubuti ko. Nawa’y ihayag sa akin ng bawat paghihirap ang mga bagay tungkol sa aking sarili na kailangan kong baguhin, at nawa’y ilapit ako sa Iyo ng bawat hakbang ng pagsunod.

O Diyos na kabanal-banalan, sinasamba at pinupuri Kita sapagkat kahit kilala Mo ang bawat bahagi ng aking pagkatao, hindi Mo ako pinababayaan. Ang Iyong minamahal na Anak ang aking walang hanggang Prinsipe at Tagapagligtas. Ang Iyong makapangyarihang Kautusan ang salaming naghahayag ng aking kaluluwa at matatag na gumagabay sa akin sa Iyong liwanag. Ang Iyong mga utos ay tulad ng mga gintong susi na nagbubukas sa mga hiwaga ng Iyong kabanalan at ng tunay na kalayaan. Dalangin ko ito sa mahalagang pangalan ni Jesus, amen.

“Ang pag-ibig Mo ay higit na mabuti kaysa buhay! Kaya pupurihin Ka ng aking mga labi” (Mga Awit 63:3).

Kapag mabigat ang kalooban, ipinakikita nitong hindi pa pinakamatamis sa kaluluwa ang kalooban ng Diyos. Ipinakikita rin nitong hindi pa lubos na nauunawaan ang tunay na kalayaan—ang kalayaang nagmumula sa pagsunod sa Ama. Palatandaan ito na hindi pa lubos na nararanasan ang pagiging anak ng Diyos—ang pribilehiyong tawaging anak ng Kataas-taasan—sa buong kaganapan at kagalakan nito.

Kung buong pananampalatayang tatanggapin ng kaluluwa ang lahat ng ipinahihintulot ng Panginoon, magiging mga gawa ng pagsunod maging ang mga pagsubok. Walang masasayang. Ginagawang handog ng taos-pusong pagsang-ayon sa plano ng Diyos ang sakit, ang pasanin ay nagiging ganap na pagsuko, at ang pakikibaka ay nagiging pakikisama sa Diyos. Posible lamang ang ganitong pagsuko kapag namumuhay ang kaluluwa ayon sa makapangyarihang Kautusan ng Diyos at tumutupad sa Kanyang sakdal na mga utos.

Sa pamamagitan ng ganitong pagsunod—na isinasagawa araw-araw nang may pag-ibig—nararanasan ng anak ng Diyos ang tunay na kalayaan at tunay na kaligayahan. Kapag tinatanggap ng isang tao ang kalooban ng Ama at namumuhay ayon sa Kanyang mga daan, nagiging pagkakataon sa pagsamba maging ang mahihirap na sandali. Ang pagsunod sa kalooban ng Maylalang ang tanging daan upang gawing pagpapala ang pagdurusa at kapayapaan ang pasanin. —Hango kay Henry Edward Manning. Hanggang bukas, kung ipahihintulot ng Panginoon.

Manalangin ka kasama ko: Panginoon kong Diyos, kinikilala ko na madalas nalulungkot ang puso ko dahil mas iniibig ko pa ang sarili kong kalooban kaysa sa Iyo. Patawarin Mo ako sa tuwing nilalabanan ko ang tama at ayaw kong kilalanin ang Iyong kalooban bilang pinakamabuti sa lahat.

Turuan Mo akong sumunod sa Iyo, O Ama, maging sa gitna ng mga pagsubok. Nais kong ipagkatiwala sa Iyo ang lahat—hindi lamang ang mga sandaling magaan, kundi pati ang mga pakikibaka at paghihirap. Nawa’y maging pagsunod ang bawat pagdurusang mararanasan ko, at maging handog na buhay sa Iyong dambana ang buong buhay ko. Bigyan Mo ako ng pusong buong kagalakang sumasang-ayon sa Iyong plano.

O Diyos na kabanal-banalang lahat, sinasamba at pinupuri Kita dahil tinawag Mo akong anak at binigyan ng pagkakataong mabuhay para sa Iyo. Ang minamahal Mong Anak ang aking walang-hanggang Prinsipe at Tagapagligtas. Ang makapangyarihan Mong Kautusan ang susi sa tunay na kalayaan; pumuputol ito sa aking mga tanikala at naglalapit sa akin sa Iyo. Ang kamangha-mangha Mong mga utos ay mga tiyak na hakbang sa landas ng kapayapaan at kaluwalhatian. Dalangin ko ito sa mahalagang pangalan ni Jesus, amen.

“Kaya tinanong nila siya: ‘Ano ang dapat naming gawin upang maisagawa ang mga gawaing hinihingi ng Diyos?’” (Juan 6:28).

Ang Diyos ay isang mabuting Ama. Inilalagay niya ang bawat tao sa mismong lugar na nais niyang kalagyan nito, at binibigyan ang bawat isa ng natatanging misyon na bahagi ng gawain ng Ama. Kapag ginagawa nang may pagpapakumbaba at payak na puso, nagiging kasiya-siya at makabuluhan ang gawaing ito. Hindi nagbibigay ang Panginoon ng mga gawaing imposibleng gawin—lagi siyang nagkakaloob ng sapat na lakas at pang-unawa upang magampanan ng tao ang ipinagagawa niya.

Kapag nalilito o nanlulupaypay ang isang tao, kadalasan ay dahil lumihis siya sa iniutos ng Diyos. Hindi ang ipinagawa ng Ama ang problema, kundi ang paraan ng pagharap dito. Nais ng Diyos na paglingkuran siya ng kanyang mga anak nang may kagalakan at kapayapaan sa puso. At ang totoo, walang sinumang tunay na makapagbibigay-lugod sa Diyos kung palagi siyang naghihimagsik o nagrereklamo. Ang pagsunod sa kalooban ng Diyos ang daan tungo sa tunay na kasiyahan.

Kaya kung nais ng kaluluwa na bigyang-lugod ang Ama at makasumpong ng layunin, kailangan nitong sumunod nang may pag-ibig sa makapangyarihang Kautusan ng Diyos at sundin ang magaganda niyang utos. Sa pamumuhay ayon sa mga tuntunin ng Maylalang nagkakaroon ng kahulugan ang pang-araw-araw na gawain, nakasusumpong ng kapahingahan ang puso, at nagiging tunay ang pakikisama sa Kataas-taasan. Ang kapayapaang nagmumula sa Diyos ay nakalaan sa mga lumalakad sa kanyang mga landas. —Hango kay John Ruskin. Hanggang bukas, kung ipahihintulot ng Panginoon.

Manalangin ka kasama ko: Panginoon kong Diyos, nagpapasalamat ako sa pagiging mabuting Ama mo, na nag-aalaga sa akin at nagbibigay sa akin ng mga gawaing naaayon sa iyong kalooban. Alam mo kung ano ang pinakamabuti para sa akin, at lagi mo akong pinagkakalooban ng lakas at pang-unawang kailangan upang magawa ang inaasahan mo sa akin.

Patawarin mo ako kapag nagrereklamo ako, nalilito, o lumilihis sa iyong mga utos. Turuan mo akong gawin ang lahat nang may pagpapakumbaba at kagalakan, at alalahaning para sa iyo ako gumagawa. Huwag nawa akong makalimot na ang pagsunod sa iyong Kautusan at pagtupad sa iyong mga utos ang tiyak na daan upang bigyang-lugod ka at mamuhay nang payapa.

O Diyos na kabanal-banalang, sinasamba at pinupuri kita sa bawat araw ng buhay, sa bawat misyon na ipinagkakatiwala mo sa akin, at sa bawat aral na nagmumula sa iyong bibig. Ang minamahal mong Anak ang aking walang-hanggang Prinsipe at Tagapagligtas. Ang makapangyarihan mong Kautusan ay parang liwanag na gumagabay sa aking landas at nagbibigay-kahulugan sa aking buhay. Ang mga utos mo ay parang mga binhing mula sa langit na namumukadkad sa kagalakan at katotohanan sa kalooban ko. Dalangin ko ito sa mahalagang pangalan ni Jesus, amen.