“…sa Kanyang kautusan siya ay nagbubulay-bulay araw at gabi, at lahat ng kanyang gawin ay magtatagumpay” (Mga Awit 1: 2-3).

Kapag natutunan ng kaluluwa na lubos na magtiwala sa Diyos, hindi na ito nauubos sa walang katapusang mga plano at pagkabalisa tungkol sa kinabukasan. Sa halip, ito ay nagpapasakop sa Banal na Espiritu na nananahan sa kanyang kalooban at sa malinaw na patnubay na iniwan sa atin ng mga propeta at ni Jesus sa Banal na Kasulatan. Ang ganitong uri ng pagsuko ay nagdudulot ng gaan. Wala nang pangangailangang sukatin palagi ang pag-unlad, ni lumingon pa sa nakaraan upang suriin kung gaano na ang narating. Ang kaluluwa ay basta sumusulong, may katatagan at kapayapaan, at dahil hindi ito nakasentro sa sarili, lalo pa itong umuunlad.

Ang tapat na lingkod na lumalakad sa landas na ito ay hindi nabubuhay sa ilalim ng bigat ng pag-aalala o panghihina ng loob. Kung sakaling siya ay madapa, hindi siya nalulunod sa pagkakasala—siya ay nagpapakumbaba, bumabangon, at nagpapatuloy na may pinalakas na puso. Ito ang kagandahan ng pagsunod sa makapangyarihang Kautusan ng Diyos: walang nasasayang. Maging ang mga pagkakamali ay nagiging aral, at bawat hakbang ng katapatan ay nagiging pagpapala.

Ang haring David ay matalinong naghayag na ang nagbubulay-bulay sa Kautusan ng Panginoon araw at gabi ay nagtatagumpay sa lahat ng kanyang ginagawa. At ang pangakong ito ay buhay pa rin. Kapag pinili nating pakinggan ang tinig ng Diyos at lumakad sa Kanyang mga daan, ang kaluluwa ay namumukadkad, ang buhay ay naaayon, at ang kapayapaan ay sumasaatin. Hindi dahil magiging madali ang lahat, kundi dahil lahat ay nagkakaroon ng saysay. Ang tunay na kasaganaan ay nasa pamumuhay upang bigyang-lugod ang Maylalang—may matatag, mapagpakumbaba, at pusong puno ng pananampalataya. -Inangkop mula kay Jean Nicolas Grou. Hanggang bukas, kung loloobin ng Panginoon.

Manalangin ka kasama ko: Mahal na Diyos, nagpapasalamat ako sa Iyo dahil ipinapakita Mo sa akin na maaari akong lubos na magtiwala sa Iyo at magpahinga sa Iyong kalooban. Kapag nagpapasakop ako sa Iyong patnubay at iniiwan ang pagkabalisa para sa kinabukasan, napupuno ng kapayapaan ang aking puso. Hindi ko na kailangang sukatin ang aking pag-unlad o pasanin ang bigat ng mga inaasahan ng tao. Sapat na ang sumunod sa Iyong tinig nang may kapanatagan at katapatan, na alam kong kasama Kita sa bawat hakbang. Salamat sa pagpapaalala Mo na kapag ibinigay ko ang kontrol sa Iyo, natatagpuan ko ang gaan at tunay na kalayaan.

Aking Ama, ngayon ay hinihiling ko na tulungan Mo akong maglakad nang may pagpapakumbaba, kahit ako ay madapa. Ayokong mabuhay na alipin ng pagkakasala, kundi matuto mula sa aking mga pagkakamali at magpatuloy na may bagong puso. Nawa’y hindi ko malimutan ang Iyong kapangyarihang magpanumbalik, na nagpapabago ng mga pagkukulang tungo sa paglago at ng pagsunod tungo sa mga pagpapala. Ituro Mo sa akin na ibigin ang Iyong makapangyarihang Kautusan at magtiwala na walang nasasayang kapag lumalakad ako sa Iyong mga landas.

O, Kabanal-banalang Diyos, sinasamba at pinupuri Kita sapagkat ang Iyong Salita ay buhay at patuloy na nagpapabago ng mga buhay. Ang Iyong minamahal na Anak ang aking walang hanggang Prinsipe at Tagapagligtas. Ang Iyong makapangyarihang Kautusan ay tulad ng punong kahoy na itinanim sa tabi ng tubig, na namumunga sa tamang panahon at ang mga dahon ay hindi nalalanta. Ang Iyong mga utos ay parang pulot sa bibig at lakas sa puso. Nanalangin ako sa mahalagang pangalan ni Jesus, amen.

“Ang Panginoon ang iyong tagapangalaga; ang Panginoon ang iyong lilim sa iyong kanan” (Mga Awit 121:5).

Isa sa mga pinakadakilang palatandaan na tunay tayong umaayon sa panahon at kilos ng Diyos ay ang palagiang presensya ng katahimikan at kapayapaan sa puso. Maaaring magbago ang mga pangyayari, maaaring lumitaw ang mga hamon, ngunit ang nakakakilala sa presensya ng Panginoon sa bawat sandali ay nananatiling matatag. Kapag dumarating ang Diyos na may liwanag ng araw, nadarama natin ang kagalakan at ginhawa. Kung Siya’y dumarating sa gitna ng bagyo, naaalala natin na Siya ang Panginoon sa lahat ng bagay.

Kapag inilalagay natin ang ating sarili sa harapan ng Kataas-taasan, natatagpuan ng kaluluwa ang pinakanais nito: isang ligtas, tahimik, at puspos ng buhay na lugar. Ngunit ang presensyang ito ay hindi basta-basta nakakamtan. Mayroong isang landas, at ito ay inihayag sa Kasulatan. Ang tanging paraan upang tunay tayong makalapit sa Panginoon ay sa pamamagitan ng pagsunod sa Kanyang banal na Kautusan. Ito ang landas na Siya mismo ang nagtakda. At kapag pinili nating tahakin ito, bumubukas ang mga pintuan ng langit, at nagkakaroon tayo ng daan patungo sa Trono ng biyaya at awa.

Sa harap ng Trono na ito natin natatagpuan ang lahat ng ating hinahanap: kaaliwan sa mga sakit, kapayapaan para sa kaluluwa, kalayaan mula sa mga gapos, at walang hanggang kaligtasan. Nandoon ang Ama, naghihintay sa atin nang may pag-ibig. At sa tabi Niya ay ang Anak, ang ating Tagapagligtas, na umaakay sa atin sa banal na lugar na ito kapag pinili nating sumunod. Wala nang ibang daan. Ang tunay na kapayapaan at katiyakan ay nagmumula sa pasya na mamuhay nang tapat sa kalooban ng Diyos. -Inangkop mula kay Thomas C. Upham. Hanggang bukas, kung loloobin ng Panginoon.

Manalangin ka kasama ko: Mahal na Diyos, nagpapasalamat ako sa Iyo sapagkat Ikaw ang aking palagiang kapayapaan, kahit na tila magulo ang lahat sa paligid. Kapag kinikilala ko ang Iyong presensya sa bawat sandali, ang aking puso ay nakasusumpong ng kapahingahan. Salamat sa pagtuturo Mo sa akin na ang tunay na katahimikan ay hindi nagmumula sa kawalan ng problema, kundi sa katiyakang Ikaw ang Panginoon ng lahat ng bagay – kabilang na ang bawat hamon na aking hinaharap.

Aking Ama, ngayon ay hinihiling ko na tulungan Mo akong mamuhay nang tapat sa landas na Iyong inihayag sa Kasulatan. Alam kong tanging sa pagsunod sa Iyong banal na Kautusan ako tunay na makalalapit sa Iyong presensya. Buksan Mo ang aking mga mata upang maunawaan ang lalim ng katotohanang ito at palakasin Mo ang aking puso upang lakaran ang landas na ito nang may katatagan. Nawa’y huwag akong maghanap ng mga shortcut, ni subukang abutin Ka sa pamamagitan ng mga pormulang pantao, kundi piliin kitang sundan ayon sa Iyong itinakda – nang may paggalang, lubos na pagsuko, at katapatan.

O, Kabanal-banalang Diyos, sinasamba at pinupuri Kita sapagkat binuksan Mo, sa pamamagitan ng Iyong awa, ang landas na umaakay sa akin sa Iyong Trono ng pag-ibig. Ang Iyong minamahal na Anak ang aking walang hanggang Prinsipe at Tagapagligtas. Ang Iyong makapangyarihang Kautusan ay parang tulay ng liwanag na nag-uugnay sa pagod na kaluluwa patungo sa maluwalhating langit. Ang Iyong mga utos ay parang ilog ng kapayapaan na dumadaloy sa kalooban ko, nagpapalakas ng aking pananampalataya at sumusuporta sa aking espiritu. Nanalangin ako sa mahalagang pangalan ni Jesus, amen.

“Ngunit kung umaasa tayo sa hindi natin nakikita, ito ay hinihintay natin nang may pagtitiyaga” (Roma 8:25).

Nais ng ating Amang Makalangit ang isang dakilang bagay para sa bawat isa sa atin: isang kaluluwang maganda, perpekto, at puspos ng kaluwalhatian, na isang araw ay mananahan sa isang espirituwal at walang hanggang katawan. Kung kahit saglit ay masulyapan natin ang hinaharap na katotohanang ito, titingnan natin nang iba ang mga hamon at prosesong ating pinagdaraanan ngayon. Ang tila hirap, disiplina, at pagsasakripisyo ngayon ay tunay na mapagmahal na pag-aalaga ng isang Ama na inihahanda tayo para sa isang bagay na walang hanggan at higit pa sa ating kayang isipin. May inihandang pinakamataas na layunin ang Diyos para sa atin—at ito ay higit pa sa mga pangarap na ating nililikha para sa ating sarili.

Alam natin na ang Diyos ay hindi nagmamadali. Ang pagbabagong-anyo ng isang marupok at mortal na nilalang tungo sa isang imortal at maluwalhating anak ay isang malalim na gawain—at nangangailangan ng panahon. Ngunit may isang bagay na makapagpapagaan sa ating paglalakbay: ang makinig at sumunod sa mga tagubiling ibinigay na ng Maylalang. Nagsalita Siya nang malinaw sa pamamagitan ng mga propeta at ng Kanyang Anak, at iniwan ang tiyak na gabay sa Banal na Kasulatan. Ang balewalain ito ay tulad ng pagtanggi sa kumpas sa gitna ng mahabang paglalakbay.

Kapag matatag nating pinili na sundin ang makapangyarihang Kautusan ng Diyos nang may katapatan, may kamangha-manghang nangyayari: ang langit ay nagsisimulang kumilos para sa ating kapakinabangan. Nararamdaman nating mas malapit ang Diyos, ang Kanyang kamay ay gumagabay at nagpapala sa atin. Nagsisimula tayong matuto mula sa Kanya nang mas malinaw, at ang unang sinag ng liwanag ng kawalang-hanggan ay sumisinag sa ating landas. Ito ang palatandaan na tayo ay nasa tamang direksyon—at ang kaluwalhatiang naghihintay sa atin ay nagsimula nang magningning. -Inangkop mula kay Annie Keary. Hanggang bukas, kung ipahihintulot ng Panginoon.

Manalangin ka kasama ko: Mahal na Diyos, nagpapasalamat ako sa Iyo dahil pinangarap Mo ang isang napakadakilang bagay para sa akin. Kahit hindi ko pa nakikita ang lahat ng katotohanang ito ngayon, pinipili kong magtiwala sa Iyo. Tulungan Mo akong makita ang mga hamon sa kasalukuyan bilang bahagi ng Iyong mapagmahal na pag-aalaga, hinuhubog ang aking pagkatao para sa isang bagay na higit pa sa aking mga makamundong pangarap. Salamat dahil hindi Mo ako sinusukuan at patuloy Kang kumikilos, kahit hindi ko nauunawaan ang lahat.

Aking Ama, ngayon ay hinihiling ko na bigyan Mo ako ng pagtitiyaga upang tanggapin ang Iyong panahon at kababaang-loob upang sundin ang mga tagubiling iniwan Mo sa pamamagitan ng mga propeta at ng Iyong minamahal na Anak. Ayokong tanggihan ang Iyong patnubay, ni maglakad nang walang saysay sa buhay na ito. Ituro Mo sa akin na pahalagahan ang bawat aral na nilalaman ng Iyong makapangyarihang Kautusan, sapagkat alam kong ito ang tiyak na kumpas na umaakay sa akin tungo sa buhay na walang hanggan. Nawa’y hindi ako madistract ng sarili kong mga plano, kundi manatiling nakikinig sa Iyong tinig, matatag sa pananampalataya at tapat sa pagsunod.

O Banal na Diyos, sinasamba at pinupuri Kita sapagkat pinili Mong magtrabaho sa akin nang may pagtitiyaga, tulad ng isang magpapalayok na humuhubog sa kanyang gawa sa pagmamahal at kasakdalan. Ang Iyong minamahal na Anak ang aking walang hanggang Prinsipe at Tagapagligtas. Ang Iyong makapangyarihang Kautusan ay parang hagdang gawa sa liwanag, na araw-araw akong itinataas patungo sa walang hanggang kaluwalhatian. Ang Iyong mga utos ay tulad ng mga naglilinis na apoy, na tumutupok sa walang kabuluhan at inihahayag ang kagandahan ng kaluluwang sumusunod sa Iyo. Nanalangin ako sa mahalagang pangalan ni Jesus, amen.

“Sinabi sa kanya ng kanyang panginoon: Magaling, mabuti at tapat na alipin… pumasok ka sa kagalakan ng iyong panginoon” (Mateo 25:23).

Isipin mo kung paano ang mamuhay ng isang pag-ibig na walang pag-aalinlangan para sa Diyos – ang ipagkaloob sa Kanya ang bawat kaisipan, bawat kilos, bawat hangarin ng puso. Ang ganitong uri ng pagsuko ay magdadala sa atin sa isang tunay at malalim na kaligayahan, na hindi nakadepende sa mga pangyayari. At ang pinakakamangha-mangha: ang kagalakang ito ay hindi natitigil, ito ay lumalago sa bawat hakbang ng pagsunod at pagsuko.

Bawat sakripisyong iniaalay dahil sa pag-ibig sa Panginoon ay nagbubukas ng mga espirituwal na pintuan na dati ay sarado. Kapag pinipili nating tanggihan ang isang bagay para mapasaya ang Diyos, tayo ay isang hakbang na mas malapit sa langit. Para bang bawat tapat na pagtalikod ay nagpapalapit sa ating kaluluwa sa walang hanggang paraiso. Ngunit, sa kasamaang-palad, marami pa rin ang nag-aatubiling sumunod sa makapangyarihang Kautusan ng Diyos dahil hindi nila makita ang mga pakinabang. May mga pagpapalang nararanasan na natin dito sa lupa, ngunit ang pinakadakilang regalo ay ang pagtanggap ng kapatawaran ng mga kasalanan sa pamamagitan ni Jesus at ang pagmamana ng buhay na walang hanggan.

Huminto ka at mag-isip: ano sa mundong ito ang maihahambing sa walang hanggang kagalakan sa presensya ng Diyos? Ang mga panandaliang kaligayahan ng mundong ito ay maliit, marupok, at mabilis lumipas. Marami silang ipinapangako, ngunit kaunti lamang ang naibibigay. Ngunit ang Panginoon ay tinutupad ang lahat ng Kanyang ipinangako at nag-aalok ng kaligayahang hindi kumukupas sa paglipas ng panahon. Kaya’t sulit na isuko ang panandalian para sa walang hanggan. Ang pagsunod sa Diyos ang tanging landas na nagdadala sa atin sa tunay na kaganapan. -Inangkop mula kay Frances Cobbe. Hanggang bukas, kung loloobin ng Panginoon.

Manalangin ka kasama ko: Mahal na Diyos, nagpapasalamat ako sa Iyo dahil tinawag Mo akong mamuhay ng isang pag-ibig na walang pag-aalinlangan, isang pag-ibig na iniaalay ang bawat kaisipan, bawat pagpili at bawat hangarin sa Iyo. Anong pribilehiyo ang tunay na mahalin Ka – hindi sa walang laman na mga salita, kundi sa isang buhay na lubos na sumusunod sa Iyong kalooban. At habang lalo kitang sinusunod, lalo kitang minamahal, lalo kitang nakikilala at lalo akong nababago ng pag-ibig Mong nagpapagaling at nagpapalakas.

Aking Ama, ngayon ay hinihiling ko na tulungan Mo akong isuko ang lahat ng bagay na naglalayo sa akin sa Iyo. Ipakita Mo sa akin ang mga bahagi ng aking buhay na patuloy kong nilalabanan ang Iyong Kautusan, at bigyan Mo ako ng lakas ng loob na sumunod nang tapat. Alam kong ang mga gantimpala ng pagsunod ay hindi masukat – may ilan na nararanasan ko na dito, ngunit ang pinakadakila sa lahat ay ang kapatawarang natatanggap ko kay Jesus at ang pangakong buhay na walang hanggan sa Iyong piling.

O, Banal na Diyos, sinasamba at pinupuri Kita sapagkat Ikaw lamang ang nag-aalok ng kagalakang hindi kumukupas at kapayapaang hindi nasisira. Ang Iyong minamahal na Anak ang aking walang hanggang Prinsipe at Tagapagligtas. Ang Iyong makapangyarihang Kautusan ay parang maliwanag na daan na umaakay sa pagod na kaluluwa patungo sa trono ng awa. Ang Iyong mga utos ay parang mga binhi ng buhay na itinatanim sa puso, na nagbubunga ng walang hanggang kapayapaan, katapatan, at pag-asa. Nanalangin ako sa mahalagang pangalan ni Jesus, amen.

“Upang tayo ay magkaroon ng buhay na payapa at tahimik” (1 Timoteo 2:2).

Bawat umaga, piliin mong simulan ang araw sa pamamagitan ng pagpapasyang panatilihin ang kapayapaan sa iyong puso. Ihanda mo ang iyong isipan nang may katahimikan at ang iyong kaluluwa nang may pagtitiwala sa Diyos. Sa buong maghapon, kapag may mga sitwasyong nagtangkang agawin ang iyong kapayapaan, ibalik mo ang iyong pansin sa layuning itinakda mo. Kung ikaw ay madapa, huwag kang mawalan ng pag-asa. Sa halip, kilalanin ang nangyari, magpakumbaba nang may kahinahunan sa harap ng Panginoon at hanapin, nang may kapanatagan, na muling matagpuan ang iyong panloob na katatagan. Sabihin mo sa iyong sarili: “Ayos lang, nagkamali ako, ngunit babangon ako at magiging mas mapagmatyag mula ngayon.”

Ang lumalakad sa pagsunod sa makapangyarihang Kautusan ng Diyos ay hindi ligtas sa pagkakamali. Maging ang mga dakilang lalaki at babae sa Bibliya ay nadapa rin. Ngunit may mahalagang kaibahan: ang matuwid ay bumabangon. Alam niya na ang dugo ng Kordero ay sapat upang hugasan at palakasin siya. Ipinagpapatuloy niya ang paglalakbay, natututo mula sa mga pagkakamali at nagtitiwala sa awa ng Diyos. Ang mapagpakumbaba at matatag na espiritung ito ang nagpapanatili sa kanya sa landas ng kaligtasan at pakikipag-isa sa Diyos.

Ngunit para sa mga nakakakilala sa Kautusan ng Diyos at piniling balewalain ito, ibang-iba ang kalagayan. Ang pagpiling ito ay nagsasara ng mga pintuan at humahadlang sa pagkilos ng Panginoon. Kaya’t napakahalaga na panatilihing nakaayon ang puso sa kalooban ng Diyos at maging mapagmatyag sa Kanyang Kautusan. Tanging sa ganitong paraan tayo magkakaroon ng tunay na pagpasok sa Kaharian, mararanasan ang tunay na kapayapaan, ang paglaya na nagpapabago at ang kapatawaran na nagbabalik-loob. Lahat ay nagsisimula sa pagpapasyang sumunod – at pinararangalan ng Diyos ang mga pumipiling lumakad sa landas na ito. -Inangkop mula kay F. de Sales. Hanggang bukas, kung ipahihintulot ng Panginoon.

Manalangin ka kasama ko: Mahal na Diyos, nagpapasalamat ako sa Iyo sa pagbibigay Mo sa akin ng isa pang araw at sa pagpapaalala Mo na ang kapayapaan ay nagsisimula sa isang pasya. Sa umagang ito, pinipili kong ihanda ang aking isipan nang may katahimikan at ang aking puso nang may pagtitiwala sa Iyo. Kapag ako ay nadapa, tulungan Mo akong huwag mawalan ng pag-asa, kundi magpakumbaba sa Iyong harapan nang may kahinahunan, kilalanin ang aking mga pagkukulang at hanapin ang muling pagbabalik ng balanse sa Iyong presensya.

Aking Ama, ngayon ay hinihiling ko na bigyan Mo ako ng pusong mapagmatyag, sensitibo sa Iyong tinig at handang sumunod sa Iyong Kautusan. Alam kong kahit ang mga matuwid ay nagkakamali, ngunit ang kaibahan nila ay bumabangon sila nang may kababaang-loob at natututo mula sa pagkadapa. Nawa’y ito rin ang maging aking espiritu – mapagpakumbaba, matiyaga at lubos na umaasa sa Iyong kapatawaran at awa.

O, Kabanal-banalang Diyos, sinasamba at pinupuri Kita sapagkat hindi Mo itinatago sa akin ang landas ng buhay, kundi inihahayag Mo ito nang may pag-ibig sa pamamagitan ng Iyong banal na Kautusan. Ang Iyong minamahal na Anak ang aking walang hanggang Prinsipe at Tagapagligtas. Ang Iyong makapangyarihang Kautusan ay parang matibay na pundasyon na sumusuporta sa aking araw, kahit pa ang lahat sa paligid ay nayayanig. Ang Iyong mga utos ay parang ilaw na patuloy na gumagabay sa aking mga hakbang patungo sa kapayapaang nagpapalaya at sa kapatawarang nagpapabago. Nanalangin ako sa mahalagang pangalan ni Jesus, amen.

“Dinggin mo ako, Panginoon, sapagkat dakila ang iyong awa; lingapin mo ako ayon sa iyong napakadakilang habag” (Mga Awit 69:16).

Ah, kung tunay mo lamang itong maramdaman sa iyong puso: ang Panginoon ay tumitingin sa bawat pagdurusa mo na may mga matang puno ng habag. Hindi lamang Siya nasa tabi mo sa mga mahihirap na sandali, kundi makapangyarihan Siyang gawing pagpapala ang kahit na ang sakit. Kaya huwag kang magpadala sa kalungkutan. Huwag mong pakainin ang kawalang-kasiyahan. Sa halip na ituon ang iyong pansin sa kahirapan, itaas mo ang iyong mga mata at tumingin sa Kanya.

Siya ay mapagtiis. Hinihintay ka Niya. Hinihintay Niya ang sandali na ikaw ay tuluyang titigil sa paghabol sa sarili mong mga pangarap, sa iyong mga kagustuhan, at magpasya kang magtiwala sa Kanyang perpektong plano. Sapagkat ang totoo, habang sinusunod lang natin ang inaakala nating tama, patuloy tayong nabibigo. Ngunit kapag tayo ay sumuko sa kalooban ng Diyos at nagsimulang sumunod sa Kanyang makapangyarihang Kautusan, may nangyayaring hindi pangkaraniwan – nabubuksan ang langit at ang Kanyang tulong ay nagiging palagian sa ating buhay.

Sa lugar na ito ng pagsunod nagsisimulang bumuhos ang mga pagpapala na parang ulan. Ang kapayapaang hindi kayang ibigay ng mundo ay nananahan sa iyo. At higit pa roon, nagsisimula kang maranasan ang tunay na pakikipag-ugnayan sa Ama – isang araw-araw, palagian, at matatag na tulong. Ang pagsunod sa Diyos ay hindi pagkawala ng kalayaan; ito ay ang pagtuklas sa tunay na kalayaan ng pamumuhay na may layunin, na sinusuportahan ng isang pag-ibig na kailanma’y hindi pumapalya. –Inangkop mula kay Isaac Penington. Hanggang bukas, kung loloobin ng Panginoon.

Manalangin ka kasama ko: Mahal na Diyos, nagpapasalamat ako sa Iyo sapagkat tinitingnan Mo ako nang may habag, kahit sa mga sandaling ako ay lugmok at walang lakas. Sa gitna ng mga sakit, mga laban, at mga unos na aking hinaharap, hindi Ka lamang nananatili sa aking tabi – Ikaw ang aking matibay na kanlungan. Nawa’y hindi ko ito malimutan kailanman. Tulungan Mo akong itaas ang aking mga mata at ituon ang aking puso sa Iyo, sa halip na magpakulong sa kalungkutan o panghihina.

Aking Ama, ngayon ay hinihiling ko na tulungan Mo akong tumigil sa paghabol sa sarili kong mga hangarin at buong pagtitiwalaang sundin ang Iyong mga daan. Alam kong matiyaga Mong hinihintay na ako ay sumuko, na ako ay tumigil sa pagpupumilit sa aking inaakala at magsimulang mabuhay ayon sa Iyong perpektong plano. Bigyan Mo ako ng lakas upang sundin ang Iyong Kautusan nang may kagalakan, kahit pa ito ay sumasalungat sa aking mga kagustuhan. Buksan Mo ang langit sa akin, Panginoon, at ipadama Mo ang Iyong palagiang tulong na tanging nararanasan lamang kapag ako ay nasa gitna ng Iyong kalooban.

O, Banal na Diyos, sinasamba at pinupuri Kita sapagkat sa Iyo ko natagpuan ang tunay na kalayaan – hindi ang kalayaang gawin ang lahat ng gusto ko, kundi ang mabuhay na may layunin at kapayapaan, na sinusuportahan ng Iyong tapat na pag-ibig. Ang Iyong minamahal na Anak ang aking walang hanggang Prinsipe at Tagapagligtas. Ang Iyong makapangyarihang Kautusan ay parang ulan na dumidilig sa tuyong lupa ng aking kaluluwa, na nagpapasibol ng bagong buhay. Ang Iyong mga utos ay parang malalalim na ugat na nagtatatag sa akin, kahit sa mga araw ng unos. Nanalangin ako sa mahalagang pangalan ni Jesus, amen.

“Magbantay at manalangin, upang hindi kayo madaig ng tukso; ang espiritu ay totoo ngang handa, ngunit ang laman ay mahina” (Mateo 26:41).

Kapag taimtim kang nananalangin: “Huwag Mo kaming hayaang mahulog sa tukso,” ikaw ay gumagawa ng personal na pangako na iwasan ang mga bagay na alam mo nang mapanganib sa iyong kaluluwa. Walang saysay ang paghingi sa Diyos na iligtas ka kung sa araw-araw mong buhay ay ikaw mismo ang naglalagay sa iyong sarili sa parehong mga sitwasyon na dati nang nagpabagsak sa iyo. Kinakailangan ang karunungan sa pagkilos. Kapag sumisigaw ka: “Iligtas Mo kami sa masama,” mahalaga ring labanan, nang may tapang, ang kasamaan na natukoy mo na sa iyong sarili.

Nakakaramdam ka ba ng kahinaan? Natatakot ka bang muling bumagsak? Kung gayon, simple lang ang lihim: lumayo ka sa tukso. Iyan ang pagbabantay. Walang saysay ang panalangin kung patuloy kang naglalantad ng sarili, nakikisalamuha sa mga tao at lugar na nagpapalakas ng pagsuway. Marami ang nagnanais ng tagumpay nang walang pagsisikap, ngunit ang landas ng kabanalan ay nangangailangan ng desisyon. Tumakas ka mula sa anumang humihila sa iyo palayo sa kalooban ng Diyos. Lumayo ka sa lahat at sinumang naglalagay sa panganib ng iyong pagsunod sa mga utos ng Panginoon.

Walang banal na buhay kung walang pagsunod. Ang sinumang nagpasya nang hindi susunod sa makapangyarihang Kautusan ng Diyos ay tiyak na mabibiktima ng tukso. At, sa paglipas ng panahon, mawawala ang kapayapaan, at mananatiling alipin ng kasalanan. Ngunit ang magandang balita ay may panahon pa upang magbago. Ang tunay na kalayaan ay nasa pagsasabi ng “hindi” sa kasalanan at “oo” sa kalooban ng Diyos. Ito ang landas ng lakas, kapayapaan, at tunay na tagumpay. -Inangkop mula kay J. H. Newman. Hanggang bukas, kung loloobin ng Panginoon.

Manalangin ka kasama ko: Mahal na Diyos, nagpapasalamat ako sa Iyo dahil pinaalalahanan Mo ako na ang tagumpay laban sa kasamaan ay nagsisimula sa mga may kamalayang pagpili. Napakaraming beses akong nanalangin na iligtas Mo ako sa tukso, ngunit patuloy kong inuulit ang parehong mga pagkakamali, sa parehong mga lugar, at sa parehong mga kasama. Ngayon ay nauunawaan ko na ang taimtim na panalangin ay nangangahulugan din ng pagtanggap ng responsibilidad sa aking mga desisyon.

Aking Ama, ngayon ay hinihiling ko sa Iyo na bigyan Mo ako ng pagkilala upang matukoy ang kasamaan sa aking sarili at lakas ng loob upang talikuran ito. Ipakita Mo sa akin ang mga landas, mga gawi, at mga tao na naglalayo sa akin mula sa Iyong kalooban, at tulungan Mo akong putulin, nang may katatagan, ang lahat ng nagpapalakas ng kasalanan. Tulungan Mo akong maging tapat sa Iyong makapangyarihang Kautusan. Ayokong maging alipin ng pagkakamali, ni mamuhay sa patuloy na pagkabagsak.

O, Kabanal-banalang Diyos, sinasamba at pinupuri Kita sapagkat may panahon pa upang magbago. Ang tunay na kalayaan ay nasa pagpili ng Iyong kalooban higit sa lahat. Ang Iyong minamahal na Anak ang aking walang hanggang Prinsipe at Tagapagligtas. Ang Iyong Kautusan ay parang pader ng proteksyon na nag-iingat sa akin mula sa mga atake ng kaaway at nagpapalakas ng aking pagkatao. Ang Iyong mga utos ay parang matitibay na riles na ligtas akong ginagabayan patungo sa hantungan ng buhay na walang hanggan. Nanalangin ako sa mahalagang pangalan ni Jesus, amen.

“Huwag kang matakot, sapagkat ako ay kasama mo; huwag kang manglumo, sapagkat ako ang iyong Diyos; palalakasin kita, tutulungan kita, at aalalayan kita ng aking matuwid na kanang kamay” (Isaias 41:10).

Huwag mong tanggapin bilang totoo ang mga nakapanghihinang at nakalulumbay na mga kaisipan kapag bigla silang sumulpot. Kahit pa salakayin nila ang iyong isipan, huwag kang mataranta. Sa halip, manatili kang tahimik sandali, huwag pakainin ang mga kaisipang iyon, at makikita mo na unti-unti silang mawawalan ng lakas. Nakagugulat kung paano ang simpleng hindi pag-react ay naglalagay na sa atin sa kalamangan. At kapag pinili mong magtiwala sa Diyos sa gitna ng mga pagsubok, matutuklasan mo ang panloob na lakas na hindi kayang ibigay ng mundo.

Maraming tao ang patuloy na naghihirap sa mga damdaming ito dahil hindi pa nila natutuklasan kung gaano karaming pagpapala ang hatid ng pagsunod sa makapangyarihang Kautusan ng Diyos. Sila ay tumututol, sinusunod ang sarili nilang mga daan, at sa huli ay napapalayo sa pinagmumulan ng tunay na kapayapaan. Maaaring mahirap ang pagsunod sa simula, ngunit dito natin natatagpuan ang kaliwanagan, balanse, at direksyon. Kapag tumigil tayong gawin lang ang gusto natin at nagsimulang hanapin ang hinihingi ng Diyos, lahat ay nagbabago—mula sa loob palabas.

Ang paglayo sa Diyos ay kailanman hindi nagdudulot ng ginhawa. Sa halip, ito ay nagdudulot ng sakit, kalituhan, at nagpapahina sa atin. Ang katotohanan ay nilikha tayo upang mamuhay na may pakikipag-ugnayan sa ating Maylalang, at tanging sa ganitong paraan natin mararanasan ang tunay at pangmatagalang kagalakan. Ang nilalang ay umaasa sa Lumikha upang maging tunay na masaya. At kung mas maaga nating maunawaan ito, mas maaga nating mararanasan ang buhay na may kapayapaan at layunin na inihanda Niya para sa atin. -Inangkop mula kay Isaac Penington. Hanggang bukas, kung loloobin ng Panginoon.

Manalangin ka kasama ko: Mahal na Diyos, nagpapasalamat ako sa Iyo dahil kahit na sumasalakay ang mga nakapanghihinang kaisipan sa aking isipan, Ikaw ay kasama ko. Minsan, pakiramdam ko ay parang may mabigat na ulap na sumusubok na balutin ako, ngunit alam ko na ang simpleng pananatili kong tahimik sa Iyong harapan at hindi pagpapakain sa mga kaisipang iyon ay isa nang tagumpay. Salamat sa pagpapakita Mo sa akin na hindi ko kailangang magpadala sa kawalang-pag-asa—maaari kong piliin ang katahimikan at magtiwala sa Iyong pag-aalaga.

Aking Ama, ngayon ay hinihiling ko na palakasin Mo ako sa oras ng pagsubok. Nawa’y ang Iyong tinig ang maging mas malakas kaysa sa mga ingay ng aking isipan at ang pagsunod sa Iyong Kautusan ang maging aking kanlungan. Buksan Mo ang aking mga mata upang makita na ang Iyong kalooban ay laging nagdadala ng kapayapaan, kahit na ang aking puso ay patuloy na naghahanap ng mga shortcut. Tulungan Mo akong huwag labanan ang Iyong mga daan, kundi tanggapin ng may kababaang-loob na tanging Ikaw lamang ang nakakaalam ng pinakamabuti para sa akin.

O, Kabanal-banalang Diyos, sinasamba at pinupuri Kita dahil kailanman ay hindi Ka sumusuko sa akin, kahit na ako ay lumalayo o tumatanggi sa Iyong tawag. Nilikha Mo ako upang mamuhay na may pakikipag-ugnayan sa Iyo, at walang ibang landas ang makapagbibigay sa akin ng kasiyahan. Ang Iyong minamahal na Anak ang aking walang hanggang Prinsipe at Tagapagligtas. Ang Iyong makapangyarihang Kautusan ay parang araw ng umaga na nagpapawi ng lahat ng ulap. Ang Iyong mga utos ay parang ligtas na higaan ng malinis na tubig, kung saan ang aking isipan ay nakakahanap ng pahinga at ang aking espiritu ay nakakahanap ng direksyon. Nanalangin ako sa mahalagang pangalan ni Jesus, amen.

“Ayon sa utos ng Panginoon sila’y namahinga sa mga tolda, at ayon sa utos ng Panginoon sila’y naglakbay” (Mga Bilang 9:23).

Alam mo ba ang pakiramdam ng kapayapaan na lagi nating hinahanap? Hindi ito nagmumula sa mundo, ni sa ating mga padalus-dalos na desisyon – ito ay nagmumula sa pagsunod sa tinig ng Diyos. Ipinapakita ng Salita na ang bayan ng Israel ay namamahinga o naglalakbay ayon sa utos ng Panginoon. Hindi lang ito basta-bastang gawain, kundi isang aral ng pagdepende. Kapag sinubukan nating kumilos nang mag-isa, nang hindi kumukunsulta sa Ama, para tayong naglalakad sa labas ng Kanyang plano. Ano ang resulta? Pagod, pagkabigo, at kalituhan. Ngunit kapag sinunod natin ang banal na direksyon, ang ating puso ay nananatiling matatag at payapa, kahit magbago pa ang lahat sa paligid.

Hindi ibinigay ng Diyos ang Kanyang Batas upang tayo ay itali, kundi upang tayo ay gabayan nang may pag-ibig. Alam Niya ang daan at mga panganib. Kaya nais Niyang pakinggan natin Siya nang may pagtitiwala. Hindi lang ito basta pagsunod sa utos, kundi pagtitiwala na alam Niya ang pinakamabuti. Kapag sinunod natin ang Kanyang direksyon, kahit salungat sa ating mga nais, nararanasan natin ang kapanatagan. Ang Kanyang presensya ang nauuna, nagbubukas ng daan. At kapag sinabi Niyang “magpahinga,” maaari tayong huminto nang may kapayapaan. Kapag sinabi Niyang “umalis,” maaari tayong sumulong nang may tapang, dahil kasama natin Siya.

Kung ikaw ay naghahanap ng kapayapaan, kalayaan, o kaligtasan, simple lang ang sagot: makinig at sumunod sa Diyos. Si Jesus ang ating halimbawa – hindi Siya kailanman gumawa ng anuman nang hindi naririnig ang Ama. At kung ang mismong Anak ng Diyos ay piniling umasa sa Kanya, sino tayo upang kumilos nang iba? Ang masaganang buhay ay nasa ilalim ng gabay ng Diyos. Hindi mahalaga kung anong disyerto ang iyong pinagdaraanan – kung ang Kanyang ulap ay huminto, huminto ka. Kung ito ay gumalaw, sumunod ka. Sa pagsunod naroroon ang tagumpay. –Inangkop mula kay C. H. Mackintosh. Hanggang bukas, kung loloobin ng Panginoon.

Manalangin ka kasama ko: Mahal na Diyos, nagpapasalamat ako sa Iyo sa pagpapakita sa akin na ang tunay na kapayapaan ay hindi nagmumula sa mga pangyayari, kundi sa pagsunod sa Iyong tinig. Ilang beses na akong tumakbo nang hindi Ka kinokonsulta, gumagawa ng mga padalus-dalos na desisyon, at ang naging bunga ay pagod at kalituhan. Ngunit itinuturo ng Iyong Salita na ang Iyong bayan ay naglalakad o nagpapahinga ayon sa Iyong utos, at ang pagdepende nila sa Iyo ang naging pinagmumulan ng kanilang katatagan.

Aking Ama, ngayon ay hinihiling ko na tulungan Mo akong malinaw na marinig ang Iyong tinig at tumugon agad, kahit pa ang Iyong mga daan ay salungat sa aking mga nais. Nawa’y matutunan kong huminto kapag sinabi Mong “magpahinga” at magpatuloy nang may tapang kapag sinabi Mong “umalis.” Bigyan Mo ako ng pusong masunurin, na hindi tumututol sa Iyong mga utos, kundi nagagalak na tuparin ang mga ito nang may pananampalataya at pag-ibig. Gabayan Mo ako tulad ng paggabay Mo sa Israel sa disyerto – na ang Iyong presensya ang nauuna, nagbubukas ng daan at naglalayo ng mga panganib – upang hindi ako maligaw sa Iyong kalooban.

O, Banal na Diyos, sinasamba at pinupuri Kita sapagkat Ikaw ay isang Ama na hindi ako iniiwang nag-iisa, kundi ginagabayan Mo ako nang may pag-ibig at karunungan. Hindi Mo ako iniiwang ligaw, kundi binibigyan Mo ako ng Batas na ilaw sa aking mga paa at liwanag sa aking landas. Ang Iyong minamahal na Anak ang aking walang hanggang Prinsipe at Tagapagligtas. Ang Iyong makapangyarihang Batas ay parang ilog ng katarungan na nagpapasariwa sa kaluluwa at umaakay sa buhay. Ang Iyong mga utos ay parang mga bituin na nagniningning sa dilim, laging nagtuturo ng tamang landas. Nanalangin ako sa mahalagang pangalan ni Jesus, amen.

“At ang alipin na tumanggap ng isang talento lamang ay nagsabi: Natakot ako, kaya’t umalis ako at itinago ko ang iyong talento sa lupa. Tingnan mo, narito ang sa iyo” (Mateo 25:25).

Minamahal, kung ang isang Kristiyano ay nadapa, hindi siya dapat malugmok sa pagkakasala. Sa kababaang-loob, siya ay bumabangon, ipinapagpag ang alikabok, at nagpapatuloy na may bagong sigla sa puso. Kahit pa siya ay madapa ng sandaang beses sa isang araw, walang puwang para sa kawalang-pag-asa. Tumingin siya paitaas, tumatawag sa Diyos, at nagtitiwala sa habag na kailanman ay hindi nauubos. Ang tunay na nagmamahal sa landas ng Panginoon ay namumuhi sa masama, oo, ngunit mas higit niyang iniibig ang mabuti at matuwid. Ang pokus ay ang mamuhay ng tama, higit pa sa basta pag-iwas sa mali.

Mga kaibigan, pakinggan ninyo: taglay ang tapang sa dibdib, ang Kristiyano ay hindi nanginginig sa harap ng mga panganib ng paglilingkod sa Diyos. Ang mga utos ng Panginoon ay ibinigay upang isabuhay, lahat ng ito! Ngunit ang Diyos, na lubos na nakakakilala sa atin, ay alam na tayo ay mahina. Kaya’t isinugo Niya si Jesus, ang Kordero, na ang mahalagang dugo ay naghuhugas sa atin mula sa lahat ng kasalanan. Hindi ba’t kahanga-hanga ito? Kapag tayo ay nadapa, mayroon tayong Tagapagligtas na bumabangon at naglilinis sa atin, handang magsimula muli.

Narito ang susi: sa pagpapasyang sundin ng buong puso ang makapangyarihang Kautusan ng Diyos, pinupuno Niya tayo ng lakas, pang-unawa, at tiyagang hindi sumusuko. Hindi ito tungkol sa pagiging perpekto, kundi sa pagtitiwala sa Kanya at pagpapatuloy. Kaya, kung nadapa ka ngayon, bumangon ka! Ang Diyos ay kasama mo, ibinibigay ang lahat ng iyong kailangan upang makarating hanggang wakas na may ngiti sa iyong mukha! -Inangkop mula kay Jean Grou. Hanggang bukas, kung loloobin ng Panginoon.

Manalangin ka kasama ko: Mahal na Diyos, ayokong malugmok sa pagkakasala, kundi bumangon na may kababaang-loob, ipagpag ang alikabok, at magpatuloy na may bagong kagalakan sa puso. Inaamin ko na minsan ako’y nadadala ng kawalang-pag-asa, ngunit nais kong tumingin sa Iyo, tawagin ang Iyong pangalan, at magtiwala sa Iyong habag na kailanman ay hindi nauubos. Tulungan Mo akong mahalin ang Iyong landas, kamuhian ang masama, ngunit higit pang ibigin ang mabuti at matuwid, na nakatuon sa pamumuhay ng tama na puspos ng Iyong presensya.

Ama ko, ngayon ay hinihiling ko na bigyan Mo ako ng tapang sa dibdib upang hindi manginig sa harap ng mga panganib ng paglilingkod sa Iyo, isabuhay ang lahat ng Iyong mga utos na may lakas ng loob at pananampalataya. Ituro Mo sa akin na alalahanin na ako’y mahina, na kilala Mo ako, at isinugo Mo si Jesus, ang Kordero, na ang mahalagang dugo ay naghuhugas sa akin mula sa lahat ng kasalanan, itinatayo ako sa bawat pagkadapa. Hinihiling ko na akayin Mo akong magpahinga sa napakagandang katotohanang ito, magsimulang muli na may katiyakang nililinis at pinatitibay ako ng aking Tagapagligtas upang magpatuloy.

O, Kabanal-banalang Diyos, sinasamba at pinupuri Kita dahil pinupuno Mo ako ng lakas, pang-unawa, at tiyaga kapag nagpapasya akong sundin ang Iyong kalooban, ipinapangakong sasamahan Mo ako sa bawat hakbang, kahit sa aking mga pagkukulang. Ang Iyong minamahal na Anak ang aking walang hanggang Prinsipe at Tagapagligtas. Ang Iyong makapangyarihang Kautusan ang kamay na nagtataas sa akin. Ang Iyong mga utos ay walang hanggang kaligayahan. Nanalangin ako sa mahalagang pangalan ni Jesus, amen.